Voor Dodi Lukebakio was deze wedstrijd veel meer dan zomaar een interland. Het was het eindpunt van een lange tunnel vol revalidatie en onzekerheid. De flankaanvaller van Benfica onderstreepte de offers die hij in de schaduw bracht om opnieuw het niveau te halen dat Rudi Garcia verlangt: “Ik ben erg geëmotioneerd. Ik heb heel hard moeten werken om weer fit te worden. Dit doet me ook denken aan al het onzichtbare werk dat ik heb verricht.”
De trefzekere Limburger vergat in zijn dankwoord de mensen niet die hem steunden tijdens zijn zoektocht naar de juiste vorm: “Ik wil de trainer bedanken om me opnieuw op te roepen, maar zeker ook mijn familie en mijn vrouw die me door deze moeilijke periode hebben geholpen.”
Hét beeld van de wedstrijd was zijn viering met Jérémy Doku na zijn eerste doelpunt. Een innige omhelzing die getuigt van een diepe vriendschap en gedeelde waarden buiten het veld: “Inderdaad, er kwamen veel emoties los. Toen ik Jérémy zag na mijn eerste goal, voelde ik dat ook bij hem. We praten vaak samen over ons geloof en over nederig blijven.”
Lukebakio is niet van plan het bij dit ene huzarenstukje te laten; hij ziet deze prestatie als een springplank om een vaste waarde te worden in het Belgische aanvalscompartiment: “Ik wil dit echt gebruiken als motivatie om door te gaan en om in elke wedstrijd belangrijk te zijn voor mijn team.”
Tot slot herinnerde hij aan het belang van het koesteren van het nu bij de nationale ploeg: “We moeten zulke momenten bij de nationale ploeg koesteren.”
