Het was een ongebruikelijk beeld dat de zesde etappe kleurde: Evenepoel die de groep der favorieten met zo’n verschroeiende intensiteit mende, dat renners als Gall en Skjelmose in de afdaling de rol moesten lossen. Toch gaf de kopman van Red Bull-Bora-Hansgrohe toe dat hij zich niet bij machte voelde om de genadeslag uit te delen tegen een ongrijpbare Jonas Vingegaard: “Het was een beslissing van het moment”, verduidelijkte de Belg zijn strategie. “Aanvankelijk was het de bedoeling om op de voorlaatste klim aan te vallen, maar halfweg voelde ik dat ik geen superbenen had. Ik kon wel hard rijden, maar ik had niet het gevoel dat ik over mijn limiet kon gaan.”
Door ervoor te kiezen een moordend tempo te dicteren in plaats van te ondergaan, beschermde Evenepoel zijn positie terwijl hij de concurrentie het vuur aan de schenen legde: “Op de slotklim hield ik er een strak tempo op na. Ik verlies niet veel tijd op de mannen voor mij en zet de rest op afstand; dat is dus een echte win-winsituatie.” Achter dit machtsvertoon schuilt echter een complexere fysieke realiteit. De Belgische kampioen gaf toe dat zijn eerdere valpartij in deze ronde meer sporen heeft nagelaten dan gehoopt: “Na die val heb ik enkele lastige dagen gehad. De impact was toch iets groter dan ik had verwacht.”
Ondanks zijn rol als luxeknecht en de opgestapelde vermoeidheid, is Remco niet van plan Catalonië te verlaten zonder nog een laatste keer uit te pakken: “Morgen heb ik nog een kans op ritwinst. Het klassement ligt nu toch min of meer in een definitieve plooi, dus er is ruimte voor mij om vol voor de dagzege te gaan.”
