Het wedstrijdbegin deed nochtans een rustigere avond vermoeden voor de Brusselaars. Onder impuls van Ilic, Bertaccini en Sardella stapelde Anderlecht de aanvallen op, maar zonder de bres te slaan. Een gebrek aan scherpte dat Jérémy Taravel na het laatste fluitsignaal alleen maar kon betreuren: «De intensiteit was er, de combinaties ook. Een doelpunt had ons deugd gedaan. We hadden de wedstrijd in de eerste twintig minuten echt moeten beslissen. Dat had onze taak aanzienlijk vergemakkelijkt.»
Na die dominante openingsfase verviel Sporting in zijn oude gewoontes en liet het zich meeslepen in het gezapige tempo van de Wolven: «Daarna hebben we ons te veel laten vangen door het spel van La Louvière en zakte het tempo.»
Bij de rust verraste Taravel de waarnemers met een gewaagde dubbele wissel: De Cat en Adriano Bertaccini bleven in de kleedkamer voor Saliba en Camara. Een keuze die de ploeg beroofde van een echt aanspeelpunt in de spits voor het slot van de match: «Bertaccini heeft donderdag veel gegeven. Ik wilde ook meer dynamiek in het spel brengen.» Hoewel de bedoeling was om voor meer vinnigheid te zorgen, bracht deze herstructurering geen soelaas, waardoor de Brusselse aanval opnieuw droog bleef staan.
Terwijl Anderlecht officieel de zoektocht voortzet naar een definitieve opvolger voor Edward Still, blijft Jérémy Taravel met de nodige filosofie de honneurs waarnemen. Na twee wedstrijden op de bank weigert de oud-verdediger vooruit te kijken voorbij zijn huidige missie: «Ik denk er niet te veel over na. De club en ik hebben vertrouwen in elkaar. De spelers hebben nu nood aan rust, zowel fysiek als mentaal.»
In een club die snakt naar stabiliteit, blijft de trainerskwestie meer dan ooit een brandend actueel thema.
