Het lot van Paskotši nam in 2020 een bijzondere wending door een opmerkelijke samenloop van omstandigheden. Terwijl de wereld stilstond door de pandemie, bekeken scouts van Tottenham – bij gebrek aan livewedstrijden – oude beelden. Ze merkten zijn prestaties op bij de Estse U17 tegen Portugal. De aanpassing in Londen was een mix van opwinding en emotionele pijn. Hoewel hij de eerste keer vol enthousiasme van huis vertrok, was de terugkeer na de kerstperiode hartverscheurend: «De tweede keer dat ik vertrok, herinner ik me dat ik zo hard heb gehuild. Het was veel moeilijker.»
Na twee jaar in Zwitserland bij Grasshopper Zürich trok Paskotši naar de Pro League. In zijn ogen een duidelijke sportieve stap voorwaarts: «Toen ik in Zwitserland speelde, dachten mensen dat het niveau hetzelfde was als in België. Dat is niet zo. Voor mij is de Belgische competitie beter.» Gent bleek de ideale springplank: «Ik wilde niet te snel gaan. Je kunt beter langzaam maar zeker stappen zetten. Gent is absoluut een grotere club en een extra fase in mijn carrière.»
Ondanks zijn tijd in de Premier League is het een interland die hem het meest is bijgebleven als een harde voetballes: een 5-0 nederlaag tegen Argentinië, waarbij Lionel Messi alle doelpunten voor zijn rekening nam. Paskotši herinnert zich zijn tactische machteloosheid tegenover ‘La Pulga’: «Op het wedstrijdblad was hij de aanvaller en ik de centrale verdediger. Ik dacht: ‘Geweldig, ik ga de hele match naast hem spelen’. Maar de wedstrijd begon, ik keek om me heen... hij liep bij de linksachter, dan weer bij de rechtsachter... hij is nooit daar waar de verdedigers zijn!»
De snelheid van uitvoering van de Argentijn liet hem letterlijk met de mond vol tanden. «Wat me het meest choqueerde, was dat ik niet eens een kans had. Zelfs als ik een tackle had willen inzetten, was het niet gelukt. Ik kon zijn been niet eens aanraken.» Toch put de verdediger er een klein beetje trots uit, wat veel zegt over het niveauverschil: «Ik heb één van zijn passes onderschept. In mijn hoofd was ik dolgelukkig dat ik een van zijn intenties had doorzien. Alleen al daardoor voelde ik me even op een ander niveau.»
