Het plan was glashelder: de klassementsmannen isoleren en een krachtsontplooiing van op afstand forceren. Maar op de bochtige wegen in de finale botste de Belgische kampioen op een muur van apathie in het peloton. Elke versnelling van Remco Evenepoel werd onmiddellijk geneutraliseerd door renners die weigerden ook maar één overname te doen: “De eerste keer dat Remco aanviel, zag het er goed uit, maar weinig renners hadden zin om met hem te rijden”, zuchtte Klaas Lodewyck. “Daarna werd de koers al snel doodgeknepen.”
Door het gebrek aan steun om de voorsprong uit te bouwen, veranderde de race in een tactisch steekspel dat in het voordeel was van de sprinters of de beter beschermde punchers. Voor de sportdirecteur grensde het forceren van de beslissing onder deze omstandigheden aan het onmogelijke: “Het was niet zo evident”, analyseerde hij nuchter. “Deze sprint winnen was bijna onmogelijk. Maar goed, we hebben het geprobeerd.”
Geen ritzege dus voor Remco Evenepoel in deze Ronde van Catalonië.
