De tweevoudig Europees kampioen tijdrijden en voormalig werelduurrecordhouder neemt geen blad voor de mond wanneer hij zijn afgebroken experiment in de klassiekers tegen het licht houdt: «Vorig jaar was de ervaring eerlijk gezegd niet overtuigend. Er is geen enkel moment geweest waarop ik me echt nuttig voelde voor onze kopman of voor de ploeg. Ik keerde gefrustreerd terug van de klassiekers.» Dat gevoel van zinloosheid dreef de renner ertoe om zelf te vragen uit de Vlaamse kern voor 2026 gehaald te worden.
De klik kwam er in de rittenkoersen, waar zijn enorme fysieke kracht en koersdoorzicht wonderen doen. De bedankjes van Matteo Jorgenson na Parijs-Nice of die van Jonas Vingegaard na de Tour en de Vuelta overtuigden hem definitief van zijn werkelijke waarde: «Soms moet je even afstand nemen om bepaalde feitelijkheden beter te kunnen interpreteren.»
Deze week begint hij in de ‘Koers naar de Zon’ aan een marathon die hem via de Giro naar de Tour de France zal leiden. Een missie die hij deze winter zonder verpinken aanvaardde: «Toen Jonas me polste of ik zin had om hem te vergezellen in de eerste twee Grote Rondes, heb ik geen seconde getwijfeld. Wat mij elke ochtend drijft om op training te vertrekken, is de wil om met de ploeg Grote Rondes te winnen.»
Ondanks de bijna beledigende dominantie van Tadej Pogačar — die vorig jaar wereldkampioen werd nadat hij de gele trui mee naar Parijs nam — behoudt Campenaerts een rotsvast vertrouwen in zijn Deense kopman: «Als ik er niet van overtuigd was dat hij de Tour voor een derde keer kan winnen, en de staf zou ons vertellen dat een tweede of derde plaats het eigenlijke doel is, dan zou ik onmiddellijk stoppen met koersen.»
Om de Sloveen te counteren, rekent Campenaerts op de analytische cel van Visma, die de vermogensdata (FTP) en de energetische tekorten van de concurrentie tot in de puntjes uitspit. «Ik analyseer dat soort zaken zelf ook graag, maar als ik zie hoe ver zij gaan in het detail, ben ik blij dat ik me er niet mee bezig moet houden», lacht hij. Voor de man die aan zijn dertiende profseizoen begint, is de inzet simpel: het laatste slot op de deur zijn voor Vingegaard voordat de weg te steil omhoog loopt — daar waar trappen volgens zijn eigen woorden voelt als «je hoofd in een emmer water steken».
