Frankrijk behoort wederom tot de favorieten om de wereldbeker omhoog te mogen steken. Na het toevoegen van hun tweede ster in 2018, gingen Les Bleus vier jaar later in de finale onderuit na strafschoppen tegen Argentinië. Ondanks dat verlies bleef die prestatie op zich al vrij uitzonderlijk, wetende hoe vaak de regerende kampioen tijdens de daaropvolgende editie volledig de mist in gaat. Italië in 2010, Spanje in 2014, Duitsland in 2018 : niets dan teleurstellingen. Kan Frankrijk in 2026 een derde ster aan het shirt toevoegen ?
Het dossier-Mbappé
De grote verrassing in 2018, een finale als een baas in 2022 : Kylian Mbappé zou dit WK 2026 zomaar kunnen afsluiten als topschutter aller tijden in de geschiedenis van het toernooi. Met zijn 12 rozen zit hij Miroslav Klose (16 doelpunten) immers dicht op de hielen. Doch, ondanks zijn uitzonderlijke palmares bij Frankrijk en zijn exploten, is hij er verre van onomstreden bij het Franse publiek.
De breuk met PSG, het gehannes rond het aanvoerderschap met Antoine Griezmann, de totale mislukking op het EK 2024, een tripje naar Zweden tijdens een internationale break : het dossier is dik. Het probleem is dat Frankrijk het zich legitiem zou kunnen veroorloven om zonder Mbappé te spelen en nog steeds een aanval zou kunnen opstellen die wereldwijd in de top twee staat, met Ousmane Dembélé, Désiré Doué en Michael Olise. Daar ligt de eerste hoofdbreker voor Didier Deschamps : hoe krijgt hij deze aanval aan de praat ? Vandaag de dag zijn het juist de andere spelers, waaronder de Ballon d’Or-winnaar, die zich aan Mbappé moeten aanpassen.
Minder zekerheden dan vier jaar geleden
Voor zijn laatste WK als bondscoach arriveert Didier Deschamps met aanzienlijk minder troeven dan in de voorgaande jaren. Hoewel de Franse aanval uitzonderlijk is en het duo in het centrum van de defensie tot de absolute wereldtop behoort, vormen de vleugelverdedigers en vooral het middenveld immense vraagtekens. Paul Pogba is er niet meer bij, N’Golo Kanté blijft een uitstekende maar ouder wordende speler, en Aurélien Tchouaméni komt over van een blank seizoen bij Real Madrid en lag zojuist nog zwaar in de clinch met Federico Valverde. Manu Koné, Adrien Rabiot en Warren Zaïre-Emery zijn goede spelers, maar halen niet het niveau van wat Frankrijk vier en acht jaar geleden op de mat kon brengen op het middenveld.
Er heerst ook het gevoel dat het spelconcept van Deschamps definitief uit de tijd is, met nauwelijks pressing of counterpressing. De aanvallende ambities lijken vaak beperkt, terwijl het talent het beste ter wereld is. Dit pragmatisme à la ‘DD’ valt puur cijfermatig moeilijk te bekritiseren : het is het recept dat won in 2018 en er in 2022 niet ver naast zat (om nog maar te zwijgen over 2014, wat op details werd beslist), maar is de formule inmiddels niet te oud geworden ? Is dit het WK te veel voor Deschamps ?
Na de nederlaag in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Ivoorkust op 4 juni, zal Deschamps zijn tactische blauwdruk ongetwijfeld herzien. Het opgestelde team, met een aanvallend kwartet bestaande aus Dembélé, Cherki, Olise en Mbappé, bracht de balans van het elftal in de diepte te veel aan het wankelen. Het valt te verwachten dat Rabiot in een driemansmiddenveld zal postvatten voor een betere defensieve stabiliteit.
De vermoedelijke basiself van Frankrijk : Maignan – Koundé, Saliba, Upamecano, Digne – Tchouaméni, Kanté, Rabiot – Dembélé, Olise – Mbappé
