In een interview met Het Nieuwsblad gaat Yari Verschaeren niet weg van de kritiek die hij tijdens zijn laatste jaren bij Anderlecht kreeg. De speler die op jonge leeftijd doorbrak onder Hein Vanhaezebrouck erkent dat zijn carrière niet de richting uitging waarop hij had gehoopt.
‘Zeker. Mijn verhaal als speler van de eerste ploeg was heel sterk begonnen. Ik was een hype. Dat was voor mij een beetje vreemd, maar tegelijk ook niet helemaal verrassend : ik deed het tenslotte heel goed terwijl ik nog erg jong was. Ik ben altijd met beide voeten op de grond blijven staan, vooral dankzij mijn omgeving en mijn opvoeding. Maar het klopt dat de jaren daarna, onder meer door zware blessures, niet verliepen zoals ik had gehoopt. Dat is teleurstellend’, legt hij uit.
Verschaeren is wel van mening dat verschillende factoren hebben bijgedragen aan dat moeilijkere parcours. ‘Een beetje van alles. Die blessures, ik had het zelf beter kunnen doen, de club had soms ook wat meer vertrouwen in mij kunnen hebben…’
De middenvelder wijst ook op de instabiliteit die Anderlecht tijdens zijn periode bij de A-kern kenmerkte. In acht jaar maakte hij maar liefst dertien trainers mee : ‘Dat heeft me niet altijd geholpen. Je mag niet vergeten dat ik in het begin nog heel jong was. Je moest je voortdurend aanpassen, ook tactisch. En niet alle trainers zetten me op mijn beste positie. Besnik Hasi probeerde me zelfs uit als verdedigende middenvelder, anderen zetten me op de flank. Ik kan dat, ik zal altijd alles doen om te helpen, maar ik ben daarop beoordeeld terwijl ik op mijn best ben als spelmaker.’
‘Anderlecht zit in mijn hart’
De nieuwe speler van Sampdoria neemt echter ook zijn eigen verantwoordelijkheid : ‘Ik ben iemand die kritisch is voor zichzelf. Op sommige momenten was het niet voldoende. Dat hangt grotendeels van mij af. Ook al was de beoordeling van buitenaf niet altijd correct. In het begin speelde ik ook veel middelmatige wedstrijden, dat geef ik toe… In de jaren daarna had ik vaak het gevoel dat ik correct speelde, maar werd ik de zondebok wanneer de resultaten uitbleven. Op mijn twintigste moest ik plots de baas van Anderlecht zijn. Dat is me niet gelukt.’
Ondanks de frustraties en de spijt blijft Verschaeren veel affectie voelen voor de club die hem heeft opgeleid. Hij had alleen gewild dat zijn verhaal anders was geëindigd : ‘Ik had gewild dat het anders was gelopen, maar ik kan mezelf moeilijk iets verwijten, behalve misschien dat ik in bepaalde periodes niet de beste versie van mezelf ben geweest. Maar goed, er waren ook die omstandigheden…’
Na een korte bedenking gaat hij verder : ‘Anderlecht zit in mijn hart, de club heeft me gevormd. Ik wilde iets terugdoen voor hen, een trofee winnen. Met dat doel voor ogen heb ik mezelf ook afgeremd : in mijn eerste jaren, toen Europese topclubs zich meldden, heb ik interessante aanbiedingen geweigerd.’
