Alles begon nochtans goed voor OHL. De manschappen van Mazzù doken met veel overtuiging op de Paars-Witten en openden de score, waarna ze het eerste halfuur de debatten domineerden. Maar de wind draaide na een fout van Youssef Maziz, die Anderlecht de gelijkmaker op een presenteerblaadje aanbood en zo een Sporting dat daar niet eens om had gevraagd weer in het zadel hielp: «We spelen een perfecte wedstrijdbegin. We scoren en zijn 29 minuten lang de beste ploeg op het veld. Dan volgt die fout en geven we Anderlecht de kans om hun vertrouwen terug te vinden.»
Hoewel de stand bij de rust nog nipt was, draaide de hervatting uit op een nachtmerrie voor de bezoekers. OHL werd naar de keel gegrepen door de mannen van Jérémy Taravel en slaagde er nooit meer in de rug te rechten. Voor Felice Mazzù laat niet zozeer de score, maar wel de manier waarop — of liever het gebrek daaraan — een bittere nasmaak achter: «Onze tweede helft was catastrofaal. Het is de eerste keer dat ik mijn team zo zwak zie spelen. We hebben niets gecreëerd, lieten ruimtes vallen en wonnen geen enkel duel. We speelden zonder overleg.»
Verre van tactische of fysieke excuses te zoeken, wees de Leuvense coach met de vinger naar de psychologische tekortkomingen van zijn groep. Niet in staat om te reageren na de gelijkmaker, stapelden de spelers van Leuven de defensieve flaters op bij het tweede en derde Brusselse doelpunt, waarmee ze hun eigen vonnis velden: «De verklaring is mentaal. Mijn groep is mentaal te fragiel. We maakten onaanvaardbare fouten bij de 2-1 en de 3-1.»
