Het jaar 2015 betekende een brute ommekeer in zijn carrière. Voor het eerst na een decennium van absolute dominantie sloot de Koning van het Gravel een seizoen af zonder één enkele Grand Slam-titel op zijn palmares, onder meer door een pijnlijke uitschakeling tegen Novak Djokovic op Roland Garros : « Ik dacht altijd dat ik alles zelf moest oplossen, vooral de dingen die op de tennisbaan gebeurden. Het leek me allemaal niet ernstig genoeg om hulp te zoeken. Maar op een gegeven moment ging het niet langer alleen om de emoties of de druk tijdens de wedstrijden. Buiten de baan ging ik op den duur wandelen met een flesje water op zak, omdat ik het gevoel had dat ik stikte in mijn eigen speeksel. »
Tijdens de avant-première benadrukte de Mallorcaan zijn vastberadenheid om een absoluut oprecht getuigenis af te leggen : « Toen pas begreep ik dat ik echt een probleem had en dat ik professionele hulp moest zoeken. In eerste instantie ben ik naar een psychologe gestapt, maar ik voelde dat dat niet volstond. Daarom heb ik me tot een psychiater gewend. Ik kreeg medicatie voorgeschreven die me in de loop der maanden hielp om er weer bovenop te komen. »
De andere rode draad in deze openhartige film is de haperende linkervoet die zijn carrière al sinds 2005 hypothekeert. Om de pijn op te vangen, moest de tennisser een speciale steunzool dragen : « De zool die ervoor zorgde dat ik kon blijven tennissen, voorkwam weliswaar die specifieke blessure, maar veranderde tegelijkertijd de hele balans in mijn lichaam. Daaruit zijn tal van andere fysieke problemen voortgevloeid. Paradoxaal genoeg heeft die oplossing mijn carrière gered, maar was ze tevens de bron van veel moeilijkheden die ik door de jaren heen heb gekend. »
Om de grenzen van de pijn te verleggen en zijn grootste triomfen te behalen — denk aan zijn heroïsche veertiende eindzege in Parijs in 2022, toen zijn voet volledig werd verdoofd met infiltraties — legde de Spanjaard zijn eigen organisme een ware shocktherapie op : « Ik had vaak ruzie met mijn fysiotherapeut omdat hij niet wilde dat ik te veel ontstekingsremmers slikte, terwijl ik voelde dat ik geen keuze had. Ik wist donders goed dat ik roofbouw pleegde op mijn eigen lichaam, maar in mijn hoofd was het alternatief simpel : of dit, of stoppen met tennissen. Ik heb door al die ontstekingsremmers zelfs twee darmperforaties opgelopen. Maar zonder die opofferingen had mijn carrière er compleet anders uitgezien. »
