Voor Debast was de periode van gedwongen inactiviteit een geluk bij een ongeluk, een leerrijke fase in zijn jonge carrière: “Je leert veel over jezelf. Ik denk dat het belangrijk is om zoiets een keer mee te maken.” Gerustgesteld door zijn recente invalbeurten bij zijn club, verzekert hij dat hij geen hinder meer ondervindt: “Ik voelde me goed, geen pijn. Ik groei naar mijn beste vorm toe en hoop hier enkele minuten te kunnen maken.”
Als ex-speler van het paars-witte huis zag Debast met plezier Nathan De Cat arriveren, net als hij een rasecht product van Anderlecht. “Het is een supergast, heel rustig en matuur voor zijn leeftijd. Jongens van Neerpede in de selectie hebben, dat is een trots”, glunderde hij, niet zonder de nodige humor toen hun traptechniek ter sprake kwam: “Wie de beste lange bal heeft? Ik denk dat ik mezelf zou kiezen (lacht). We zullen het wel zien op training.”
De Cat, die als amper 18-jarige al het hof wordt gemaakt door de Europese top, volgt een traject dat Debast door en door kent. De verdediger adviseert zijn jongere collega dan ook om geduldig te blijven: “Hij moet naar zichzelf luisteren en rustig blijven. Hij zal zelf wel voelen wanneer het moment daar is om een step te zetten. Nu moet hij zich focussen op Anderlecht en de Duivels, dat is al meer dan genoeg.”
Vóór zijn blessure was Debast een onbetwistbare titularis in de achterhoede van Rudi Garcia; hij had geen minuut gemist. Een vleiende statistiek die hij met de nodige nederigheid ontvangt: “Dat is fijn om te horen. De rest is een keuze van de coach.” Het is nu de vraag of de bondscoach het risico durft te nemen om zijn poulain direct in de basis te droppen tijdens de Amerikaanse tournee.
