Voor België was het profiel van El Ouahdi een godsgeschenk om de nogal verouderde rechterflank te versterken. De speler van Genk onthulde in de kolommen van Het Laatste Nieuws echter dat de avances van zijn geboorteland naar zijn smaak veel te laat kwamen : « Er zijn inderdaad contacten geweest. Maar... ik ben nooit geselecteerd voor de nationale jeugdteams in België, ik heb zelfs nooit de minste uitnodiging ontvangen. Misschien was ik toen niet het grootste talent. Marokko was er simpelweg als eerste bij. »
De 24-jarige speler raakte definitief overtuigd door de recente epossen die hij met Marokko beleefde, met name tijdens de Afrika Cup U23 en de indrukwekkende campagne op de Olympische Spelen. Een passie en infrastructuur die hem geen ruimte lieten voor twijfel, ondanks de moordende concurrentie die hem op zijn positie wacht bij de Atlasleeuwen tegenover gevestigde waarden als Achraf Hakimi of Noussair Mazraoui : « Natuurlijk volg ik ook mijn hart. De sfeer die er heerste en de kwaliteit van de faciliteiten tijdens die toernooien waren uitzonderlijk. Dat was een duidelijke boodschap : « kies voor ons ». Ik heb geen seconde getwijfeld. »
El Ouahdi bleek volledig immuun voor de druk van de Belgische voetbalbond en is nu voor « twee miljoen procent » gefocust op het wereldkampioenschap dat deze zomer voor de deur staat : « In Marokko is voetbal een echte religie. Absoluut alle Marokkanen zullen onze wedstrijden volgen, ongeacht het tijdstip en of ze nu in Amerika, België, Nederland of waar dan ook ter wereld wonen. Het meemaken van zo’n evenement wordt fantastisch. »
