Axel Witsel beleeft zijn eerste interlandperiode sinds zijn pensioen als international. Ver weg van de Rode Duivels deed de 37-jarige middenvelder zijn verhaal over de eerste wedstrijden van België, die hij als buitenstaander moest volgen. Spijt van zijn beslissing heeft hij niet, zo gaf hij aan bij L’Équipe: « Het was een weloverwogen keuze. Op het WK barstte ik na de wedstrijd tegen Spanje in tranen uit in de armen van Romelu Lukaku. Ik wist dat het voorbij was. Nu heb ik naar de wedstrijden gekeken en het deed me niets. Ik ben in vrede met mezelf. »
Maandag had voor Axel Witsel op emotioneel vlak een bijzonder moment kunnen worden tegen Frankrijk, aangezien zijn vader van Martinikaanse afkomst is. « Hij heeft de nationaliteit niet meer, en omdat hij in de politiek werkt, zou hij die wereld moeten verlaten om ze opnieuw te kunnen aanvragen », legt Witsel uit. « Maar elke keer dat ik tegen Frankrijk speelde, was dat speciaal voor mij. Toen ik klein was, keek ik meer naar de wedstrijden van Frankrijk dan naar die van België. Zidane, Blanc, Barthez… Het voelde dan ook vreemd om maandag niet mee te spelen met België, ik had Zidane graag ontmoet. Hij was mijn idool! »
Een idool dat hij overigens ooit ontmoette op Sclessin, toen Zidane de Gouden Schoen uitreikte aan Steven Defour. Witsel haalde ook herinneringen op aan zijn periode bij Standard. Hoewel die herinneringen stilaan wat ouder worden, staan ze nog haarscherp in zijn geheugen gegrift: « De eerste titel met Standard plaats ik qua emoties op gelijke hoogte met onze derde plaats op het WK van 2018. »
De voormalige Rouche overschouwde vervolgens zijn verdere loopbaan en kwam terug op zijn verrassende transfer naar China, waarbij hij de financiële motieven niet onder stoelen of banken steekt. « Zes maanden eerder zou ik normaal naar Juventus trekken », herinnert Witsel zich. « Ik hoefde enkel nog mijn contract te ondertekenen, maar Zenit hield me tegen omdat ze geen vervanger hadden. Juve kwam nadien terug, maar Tianjin meldde zich ook. Ik ben gezwicht en naar China getrokken. We moeten er niet flauw over doen: op contractueel vlak was dat simpelweg onmogelijk om te weigeren. »
Zijn eveneens verrassende overstap naar Rusland en Zenit Sint-Petersburg schaart hij echter niet onder dezelfde noemer. « Ik kan begrijpen dat mensen zeggen dat ik voor het geld naar China ging. Dat is zo. Maar voor Rusland ben ik het daar niet mee eens », stelt Witsel categoriek. « Oké, er lag een mooi contract klaar, maar ik bleef wel elk jaar in de Champions League spelen. »
De middenvelder geeft wel toe dat hij aan het begin van zijn carrière een ander parcours voor ogen had: « Omdat ik een fan was van de Franse ploeg van '98 en van Thierry Henry, dacht ik als klein kind dat ik ooit voor Arsenal zou spelen. Uiteindelijk heb ik geen enkele wedstrijd in de Premier League gespeeld. Het zijn voor veel mensen verrassende keuzes geweest, maar als ik de tijd kon terugdraaien, zou ik exact dezelfde keuzes maken. »
Het zijn carrièreswitchers die Axel Witsel uiteindelijk naar OGC Nice in de Ligue 1 hebben gebracht, waar de Luikenaar tijdens zijn amper vierde wedstrijd voor Le Gym al de kapiteinsband droeg.
