9 juli 2006, Olympiastadion in Berlijn, het is iets na 22 uur. De voetbalwereld is zojuist getuige geweest van wat een van de meest markante momenten uit het begin van de 21e eeuw zal blijven. Zinédine Zidane deelt in de WK-finale een kopstoot uit aan Marco Materazzi en wordt uitgesloten in de allerlaatste wedstrijd van zijn carrière. Een twintigtal minuten later trapt Fabio Grosso zijn strafschop voorbij Fabien Barthez tegen de touwen en schenkt hij Italië de wereldbeker. Het afscheid van Zizou valt in het water.
Iets meer dan 20 jaar later staat 'ZZ' opnieuw tegenover Italië, ditmaal in de rol van bondscoach. Uiteraard duiken de beelden weer op, en daarmee ook de vragen over de gebeurtenis. Aanstaande donderdag blikte Zidane op zijn persconferentie terug op het incident. En wanneer hem gevraagd wordt of hij er nog wel eens aan terugdenkt, twijfelt de 54-jarige Fransman geen seconde: « De beelden herinneren er mij sowieso altijd aan. Aangezien ze overal op herhaling gespeeld worden. »
Nochtans begon de avond voor Zizou op de best mogelijke manier, met een panna-strafschop tegen Gianluigi Buffon. « Gelukkig heb ik niet alleen dat gedaan en zijn er ook leukere momenten geweest. Ik denk liever aan de positieve herinneringen », erkent Zidane over de kopstoot.
Maar 20 jaar later blijft de boodschap dezelfde als toen: « Het zijn geen spijtgevoelens, want het maakt deel uit van mijn carrière. Ik ben niet trots op wat er gebeurd is. Ik heb het gezegd, ik heb het herhaald en ik zeg het vandaag nog eens, maar het maakt deel uit van mijn parcours. Je kunt niet alleen maar mooie dingen doen. Ik geloof dat we allemaal in ons leven dingen meemaken die niet top zijn. »
Deze vrijdag, bij zijn debuut in het Stade de France als bondscoach van Les Bleus, is Zinédine Zidane er van overtuigd dat de kopstoot niet in zijn hoofd zal spelen: « Nu telt het vervolg, wat er vrijdag gaat gebeuren en wat er gaat gebeuren bij de Franse nationale ploeg. Dat is waar ik me vandaag op focus. »
