Te gast in de podcast MIDMID (Play Sports) gaf Alex Muzio een inkijkje in zijn rol bij het rekruteringsproces. In tegenstelling tot veel clubvoorzitters die enthousiast worden van videocompilaties, weigert de eigenaar van RUSG categorisch om toekomstige aanwinsten op het veld te observeren: «Ik maak er een erezaak van om hen niet te zien spelen. Ik ben nauw betrokken bij de transfers in de zin dat ik ons datateam de profielen aanreik die we zoeken; ik stel een heel nauwkeurig profiel op. Maar ik bekijk nooit beelden van spelers. Dat is een bewuste keuze.»
Voor Muzio is visuele emotie de vijand van de rationele beslissing. Zijn aanpak is puur analytisch, om elke vorm van subjectieve oordeelsvorming te vermijden die de globale evaluatie van een speler zou kunnen vertroebelen. Het doel is duidelijk: een team bouwen zoals men een vergelijking oplost. De voorzitter focust op de economische en statistische haalbaarheid van de transfer, en laat het esthetische en technische aspect over aan de vakmensen: «Ik ben wiskundig ingesteld, dus ik kan heel makkelijk een profiel schetsen wat betreft achtergrond, statistieken, medisch dossier, salaris, of hij in het team past, enzovoort. Maar wat ik absoluut niet wil, is een speler vijf minuten zien spelen en hem goed of slecht vinden.»
Deze scheiding der machten is de sleutel tot het succes van de Unionisten. Hoewel Alex Muzio het wiskundige «kader» van een aanwinst valideert, laat hij de bevestiging op het terrein over aan zijn rechterhand: «Chris (O’Loughlin, sportief directeur) bekijkt natuurlijk enorm veel beelden voor elke ondertekening, maar dat is anders, dat is zijn job.»
