Na zijn meer dan matige Schotse avontuur bij Celtic leeft Michel-Ange Balikwisha helemaal op in het KAA Gent van Rik De Mil, dat aan een uitstekend seizoen bezig is en de rangschikking in de Jupiler Pro League aanvoert. Hoewel het even duurde om het juiste ritme te pakken te krijgen, rijgt de 25-jarige vleugelaanvaller de wedstrijden intussen aan elkaar.
In een uitgebreid interview met Jordy Davila blikte hij terug op die wedergeboorte. De vreugde over zijn terugkeer naar de Belgische velden stak hij daarbij niet onder stoelen of banken: « Ik voel me erg goed en ben enorm blij dat ik weer op het veld kan staan met een bal aan de voet. Het gevoel is fantastisch, dat was echt al te lang geleden. »
Hoewel een verlengd verblijf bij Celtic onmogelijk leek, had de Congolese international ook voor een andere competitie dan de Belgische kunnen kiezen. « Er was interesse van clubs uit Frankrijk en Spanje », geeft Balikwisha toe. « Maar gezien mijn situatie had ik de behoefte om dicht bij mijn familie te zijn. Ik besliste dus om terug te keren naar een vertrouwde omgeving, om zo dicht bij mijn familie en mijn vriendin weer echt plezier te beleven aan het voetbal. »
Geen spijt van Schots avontuur : « Celtic blijft een ongelooflijke club »
Bij Celtic kreeg Balikwisha uiteindelijk amper de kans om zich te tonen, in een seizoen dat voor de club over de hele lijn stroef verliep. « Toen ik arriveerde, had ik bij Antwerp een week niet getraind om mijn transfer af te ronden. Eenmaal bij Celtic legde ik de testen af en werd ik tegen Rangers meteen in de basis gedropt op de linkerflank », herinnert de Gentse nummer 7 zich. « Daarna werd ik op rechts uitgespeeld — een positie waar ik amper had gestaan en waar ik me niet comfortabel voelde, mede door hun spelstijl die helemaal verschilt van de Belgische. Vervolgens kreeg ik minder speelgelegenheid en belandde ik op de bank. »
Wat volgde, was een aaneenschakeling van omstandigheden die hem verhinderden om zijn plek in het elftal te heroveren, waaronder trainerswissels en een deelname aan de Afrika Cup : « De coach werd ontslagen. De interim-trainers kwamen aan het roer en met hen speelde ik twee of drie matchen. Daarna kwam er een Franse trainer. Ik speelde één wedstrijd en vertrok vervolgens naar de Afrika Cup. En tijdens dat toernooi werd ook hij weer aan de deur gezet. »
Toen hij terugeerd van de Afrika Cup, was de trein definitief vertrokken. « Bij mijn terugkeer was het weliswaar geen totale crisis, maar er moest absoluut gewonnen worden », herinnert Balikwisha zich. « De nieuwe coach had de voorzitter laten weten dat hij wilde vasthouden aan de spelers die presteerden tijdens mijn afwezigheid. Hij wilde die dynamiek niet doorbreken. En doordat ik weg was geweest, werd ik daar de dupe van. »
Toch koestert hij geen enkele spijt over zijn keuze voor Glasgow : « Celtic blijft een fantastische club. Voor mij was het een droomtransfer, ook al is het zo gelopen. Ik heb er absoluut geen spijt van. Het maakt deel uit van mijn parcours. »
Turbulent vertrek bij Standard : « Als ik daaraan terugdenk, moet ik lachen »
Celtic was trouwens niet zijn eerste bewogen periode. Ook zijn overstap van Standard naar Antwerp deed destijds heel wat stof opwaaien. « Als ik aan die periode terugdenk, moet ik er nu om lachen », geeft Balikwisha toe. « Iedereen probeert zich op zo’n moment nu eenmaal zo goed mogelijk te beschermen. Ik ken de echte achtergrond van dat verhaal. Het kwam er simpelweg op neer dat Standard geld nodig had en mij absoluut naar Club Brugge wilde sturen. Omdat bestuurskamers dat soort dingen achter de schermen bedisselen. Als speler ben je van heel wat zaken niet op de hoogte, enkel de makelaars weten alles. »
Hoewel hij aanvankelijk niet weigerachtig stond tegenover een overstap naar de Venetiaanse Kade, liet Michel-Ange Balikwisha zich uiteindelijk overtuigen door het project van Antwerp : « Het doorslaggevende element voor mij was dat ze bij Brugge zeiden dat ze op het einde van het seizoen frisheid misten. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik op de bank zou belanden en mocht invallen. Noa Lang en Andreas Skov Olsen liepen daar toen rond en ik zou de stand-in van beiden worden. Als zij moe waren, mocht ik invallen. Maar gezien het seizoen dat ik bij Standard achter de rug had — waar ik vrijwel alles als basisspeler afwerkte — vond ik dat ik voor mijn ontwikkeling als 19-jarige moest blijven spelen. En dat is exact wat Antwerp mij garandeerde. »
Die periode had echter ook gevolgen voor zijn broer William, wat Michel-Ange diep raakte. Onvergetelijk was het moment waarop hij een T-shirt toonde met de boodschap « Libérez mon frère » (Bevrijd mijn broer). « Ik wilde dat signaal maken omdat er achter de schermen dingen gebeurden die weinig mensen weten », verklaart Balikwisha. « Ze wilden mijn keuze voor Antwerp gebruiken om mijn broer te blokkeren. Hij werd meteen naar de B-kern en de beloften verwezen. Dat vond ik absoluut niet correct. »
Michel-Ange beleefde die verbanning van zijn broer als een vergelding voor zijn eigen vertrek naar Antwerp : « We zaten samen in de A-kern. Hij trainde mee, maar zodra ik vertrok, stuurden ze hem naar beneden om mij ‘te doen boeten’. Zo van : jij bent vertrokken en hebt ons niet gevolgd, dus jouw broer zal de rekening betalen. Maar het is niet omdat ik een bepaalde keuze maak, dat hij gestraft moet worden. »
Net als bij Celtic koestert hij echter geen wrok over zijn passage op Sclessin, waar hij overigens mooie herinneringen aan overhoudt. « Want als speler op het veld was alles daar geweldig », benadrukt hij. « Ik heb er nog steeds heel wat ploegmaats met wie ik contact heb en die me erg genegen zijn. »
Hij herinnert zich ook het akkefietje met Mbaye Leye, die hij nu opnieuw tegenkomt bij KAA Gent : « Destijds ging het verhaal dat Mbaye mij naar de jeugd had gestuurd. Vandaag kunnen we daar samen om lachen. Dat zijn dingen die gebeuren in het voetbal, daar moet je niet in blijven hangen. »
« Mijn periode bij Standard zal ik dus nooit vergeten », besluit hij. « Het was top voor mij. Alleen jammer dat er op het einde geen goede verstandhouding was om de transfer vlot af te handelen. Maar goed, dat hoort nu eenmaal bij een carrière. »
De Van Bommel-klik : « In het begin begreep ik hem niet »
Op persoonlijk vlak bleek zijn overstap naar Antwerp een schot in de roos : hij veroverde er de landstitel, terwijl Standard nog steeds hunkert naar een hoofdprijs. Op de Bosuil werkte Balikwisha samen met Mark van Bommel, de kersverse bondscoach van de Rode Duivels.
Een trainer die een diepe indruk op hem heeft nagelaten. « In het begin begreep ik hem niet », bekent Balikwisha. « Hij was enorm hard voor mij. Ik begreep maar niet waarom hij twee weken lang aan één stuk tegen mij liep te roepen. »
Tot de Congolese aanvaller doorhad dat de Nederlander hem naar een hoger niveau wilde tillen. « Hij riep op mij om me scherp te houden, om 100 % te geven en nooit te denken dat mijn match erop zat na één goede actie. Ik moest voortdurend scherp zijn in de zestien. Aanvankelijk dacht ik dat ik het niet zou volhouden, maar daarna besefte ik dat hij iets in mij zag en me daarom pushte. Vanaf dat moment heb ik het positief opgepikt om vooruitgang te boeken. »
Wanneer hij zijn gewezen coach nu bij de Rode Duivels aan het werk ziet, herkent Balikwisha meteen zijn handtekening. Hij is er van overtuigd dat de formule kan aanslaan : « Wat hij bij Antwerp heeft neergezet... als de spelers van de nationale ploeg voor 100 % uitvoeren wat de coach vraagt, echt 100 %, dan kan dat heel hard aankomen. Maar in die spelstijl is het cruciaal dat iedereen meegaat ; als er één of twee verzaken, wordt het moeilijk. Eén ding is zeker : iedereen moet zijn taak volbrengen en dan volgt de rest vanzelf. »
Congo, « een vanzelfsprekendheid »
Een toekomst bij de Rode Duivels zit er voor hem niet in, want Balikwisha koos definitief voor de Luipaarden van de Democratische Republiek Congo. Een logische keuze, hoewel hij elf keer het shirt van de Belgische Beloften (U21) droeg.
« Dat was een vanzelfsprekendheid », verduidelijkt Balikwisha. « Als je op school zit en vrienden zeggen dat jouw land nog nooit op een WK is geweest... Toen ik 13 was, zei ik al : ‘Maak jullie borst maar nat, ik ga voor Congo spelen en we gaan naar het WK.‘ Mijn keuze stond op die leeftijd al vast. »
Door zijn prestaties in België speelde Balikwisha zich toch in de kijker van de Belgische voetbalbond, waardoor hij bij de nationale jeugdploegen terechtkwam : « De Belgische bond heeft me opgeroepen. Dat was erg mooi van hen en ik ben dankbaar voor de kansen die ik bij de jeugd heb gekregen. Ik ging daarop in omdat Congo mij op dat moment nog niet had opgeroepen. Maar mijn absolute droom bleef spelen voor het eerste elftal van Congo. »
Die droom werd versterkt door het feit dat zijn broer William al voor Congo had gekozen : « Mijn broer was al begonnen bij de U23. Mijn grote droom was om samen met hem in het nationale elftal te spelen. Ik heb uiteindelijk mijn debuut gemaakt — weliswaar niet samen op het veld — maar het bleef een fantastisch moment. »
Gent, een dejavu van het Antwerpse titeljaar
Het laatste hoofdstuk in het uitgebreide gesprek betreft zijn huidige avontuur bij KAA Gent. De Buffallo’s voeren momenteel de stand aan in de Pro League.
« Ik beleef hetzelfde gevoel als destijds », zegt het rugnummer 7 met een knipoog naar zijn periode bij Antwerp. « Ik ga niet beweren dat we kampioen worden, maar ik sprak erover met mijn familie en zei dat ik het gevoel heb dat we hetzelfde meemaken. »
Hoewel hij zich niet wil vastpinnen op de titel, steekt Balikwisha zijn ambities niet onder stoelen of banken : « We werken als geobsedeerden. Want het zwaarste moet nog komen : de combinatie tussen Europees voetbal en de competitie. Dat hadden we bij Antwerp nog niet toen we kampioen werden, wat het toen een stuk makkelijker maakte omdat we meer rusttijd hadden. Dit wordt dus een fantastische uitdaging. »
