Hoewel hij net het legendarische record van Marco Pantani op de Alpe d’Huez — een van de meest iconische besttijden in de wielersport — aan diggelen had gereden, leek Tadej Pogacar zich op de streep amper bewust van zijn historische krachttoer. Toen hij de pers te woord stond, drong het pas echt tot de gele trui door hoe hard hij wel niet naar boven was gevlogen nadat een journalist hem op zijn supersonische tijd van 35 minuten en 26 seconden wees. Pogacar plaatste zijn exploot meteen in de context van een wielersport die fysiek en technologisch een gigantische gedaanteverwisseling doormaakt : « Ja, ik denk dat het tijd werd. We maken zo ontzettend veel vooruitgang qua snelheid. Je ziet op de vlakke stroken en eigenlijk overal hoe snel het gaat, maar ook hoe enorm deze sport de voorbije vijf jaar is geëvolueerd. Er is echt een knop omgedraaid en het is mooi om te zien dat we ook op de cols zo snel naar boven vlammen. »
Gevraagd naar de mogelijke strategie van UAE Team Emirates in de koninginnenrit van zaterdag, verkoos de Sloveen om de boot af te houden : « Neem de antwoorden van de anderen maar over, ik heb alles al gezegd. »
« Ik wilde deze écht winnen »
Ondervraagd over zijn onstuitbare drang om op deze legendarische mythische klim opnieuw een etappezege te grijpen, reageerde Tadej Pogacar enigszins geamuseerd en laconiek over de relevantie van de vraag : « Moet ik dit echt uitleggen ? Ik weet het niet, het is gewoon... Kijk, je weet nooit wanneer de laatste kans komt om te schitteren. Zie maar de valpartij van Jonas [Vingegaard], de val van Lipowitz, Brandon [McNulty] die bij ons in de ploeg ziek werd, of Adam [Yates] die ziek was tijdens de tijdrit. Er zijn op elk moment zo ontzettend veel renners die drie weken lang afzien en zwarte sneeuw zien, dat ik gewoon dankbaar en gelukkig moet zijn dat ik hier sta. Dat ik op de slotklim mijn eigen ding kon doen, die zege kon meegrijpen en ervan kon genieten alsof het mijn allerlaatste is. »
De Sloveen onderstreepte bovendien de enorme overgave van zijn ploegmaats, die al vanaf de eerste kilometers van de etappe de pees erin legden om hem deze zege op een zilveren blaadje aan te reiken : « Ja, ik bedoel : we hebben twee kansen op de Alpe, maar vandaag wilde ik ‘m per se binnenhalen omdat dit ook de traditionele route naar boven was. En tja, de ploeg heeft zich ingezet, we hebben vanaf het begin van de dag de koers hard gemaakt en... ja, ik reed natuurlijk ook voor die mannen en wilde deze overwinning koste wat het kost pakken. »
