Remco Evenepoel kon zondag tijdens de wegrit op het WK in Montréal niet presteren zoals verwacht. Hij oogde fysiek niet op zijn best en hoewel hij bleef knokken, finishte hij uiteindelijk op de twaalfde plaats.
Nochtans leek alles aanvankelijk goed te verlopen, zo legde Serge Pauwels uit voor de microfoon van de RTBF, nog voordat Van Aert moest lossen :
“Ik denk dat het een gekke wedstrijd was. In het begin hebben we samen met de andere ploegen gecontroleerd, maar toen we op het circuit kwamen, hebben de Fransen echt iets geprobeerd. Dat was eigenlijk geen slechte situatie voor ons, omdat we gehoopt hadden op een heel zware wedstrijd. Tot dan verliep alles goed. Dan kwam de aanval van Wout van Aert, die tussen zes en vier ronden voor het einde echt wilde anticiperen. Dat was nog steeds een goede situatie. Maar alles veranderde toen hij het wiel van Mathieu van der Poel verloor en moest lossen.”
Een situatie die de bondscoach nog maar weinig opties liet :
“We hadden alleen Remco Evenepoel nog achteraan en konden de wedstrijd nog altijd proberen te spelen. Maar op dat moment konden we al voelen en af en toe zien dat hij niet echt zijn beste benen had. Bovendien zat hij helemaal alleen in die groep met favorieten. Er waren niet veel ploegmaats meer over en bij ons zelfs niemand.”
“Ik heb een of twee keer met hem gesproken”
Toen Evenepoel het moeilijk kreeg, probeerde Pauwels zijn renner zo goed mogelijk te motiveren :
“Ik heb toch geprobeerd hem te motiveren. Ik heb een of twee keer met hem gesproken en geprobeerd hem ervan te overtuigen dat het nog mogelijk was. In Rwanda zat hij op een bepaald moment ook in een verloren positie en toch werd hij nog tweede. En als je hier naar het einde kijkt, komt hij terug in die groep achtervolgers en valt hij aan. Maar na die aanval zie je dat hij normaal gezien vertrekt en weg is. Hier sloeg hij een kloof, maar ze kwamen opnieuw in zijn wiel. Ook op het einde, in de sprint, was hij helemaal leeg. Zo is het nu eenmaal. We moeten dat accepteren.”
Remco keert evenwel niet met lege handen huiswaarts, want een week eerder won hij de tijdrit.
