« Ik wilde vandaag in de ontsnapping zitten. Volgens mij was dat voor mij de beste kans om vooraan te geraken », vertelde de hardrijder in zijn flashinterview na de wedstrijd. « Dat was het eerste doel van de dag », voor Flanders-Baloise, dat na 33 jaar in het profpeloton aan zijn laatste rittenkoers bezig is.
Naarmate de kilometers verstreken en de voorsprong zich stabiliseerde rond anderhalve minuut, werd de kans dat de vluchters het tot aan de finish zouden volhouden steeds realistischer. « Ik begon erin te geloven toen we de aankomst naderden », vertelde hij. In de afdaling van de VAM-berg slaagde Vercouillie erin zijn medevluchters achter zich te laten en naar de overwinning te rijden. « Ik heb volgens mij op het perfecte moment aangevallen. »
Na het overschrijden van de finishlijn barstte Vercouillie in tranen uit. Hij droeg zijn overwinning op aan zijn vader, die in augustus overleed. « Toen ik over de finish kwam, dacht ik aan mijn vader en aan alle momenten die we samen op de fiets hebben beleefd. Dat was het enige waaraan ik tijdens de laatste ronde dacht. Ik ben er zeker van dat hij enorm trots is. »
Vercouillie gaf ook toe dat de voorbije maanden niet gemakkelijk waren geweest door de ziekte van zijn vader. « Hij was het hele jaar erg ziek, dus dat bracht veel emoties met zich mee. Ik heb daar veel aan gedacht. Ik heb ook veel energie gestoken in het bij hem zijn. »
