Amper een dag na zijn overwinning in de Koers van de Vallende Bladeren zat Paul Seixas al opnieuw op de fiets. Maar verrassend genoeg ging het om een mountainbike. De 20-jarige Fransman had immers besloten om zich in de schaduw van de Franse Rivièra op het parcours van de Roc d’Azur te waag, aan de zijde van onder meer landgenoot Bruno Armirail.
De kersverse winnaar van Il Lombardia maakte voor de start tegenover het Franse medium En danseuse meteen duidelijk dat hij niet gekomen was om voor de overwinning te strijden : « Ik ben hier om me te amuseren. Dit is geen wedstrijd voor mij, ik doe mee voor het plezier. Ik wil gewoon genieten van de dag. »
Ondanks die ontspannen aanpak nestelde Seixas zich in de beginfase wel in de kopgroep, al liet hij de koplopers uiteindelijk rijden. Vooral in de technische afdalingen keek hij begrijpelijkerwijs de kat uit de boom. De overwinning ging naar de Fransman Jordan Sarrou, terwijl Seixas als 64ste over de streep kwam op 13 minuten van de winnaar — na nog een vriendschappelijk eindsprintje voor het plezier met Bruno Armirail.
« Ik wilde me gewoon amuseren. In het begin ben ik gevolgd zolang het niet te technisch werd, want ik zag wel dat er mannen tussen zaten die echt kwamen om te koersen. Die wilde ik uiteraard niet voor de voeten rijden », analyseerde de winnaar van de Ronde van Lombardije achteraf voor de camera van RMC Sport. « Zodra we aan de eerste afdaling begonnen, voelde ik dat ik technisch helemaal niet meekon. Ik heb me toen aan de kant gezet en hen laten passeren. Daarna heb ik gewacht op Bruno Armirail in de afdaling en hebben we het parcours samen afgewerkt. Het was leuk, ik heb er echt van genoten en op mijn gemak gereden. »
« In de afdalingen hebben we soms wat gas gegeven, maar op een gegeven moment kreeg ik wat last van mijn arm, dus ben ik het rustiger aan gaan doen. Het was echt cool. Ik ben duidelijk nog niet gemaakt voor het mountainbiken, dit was meer voor de ervaring. Het was trouwens al meer dan een jaar geleden dat ik nog eens op een mountainbike had gezeten. Maar ik heb er volop van genoten. De afstand was niet te lang en ik was gemotiveerd, dat is het voornaamste. Ik heb een paar keer goed meegemaakt in de afdalingen. Als ik ooit terugkom, zal ik toch wat beter getraind moeten zijn op de technische stroken. Ik wilde liever geen risico’s nemen ; eindigen met een gebroken sleutelbeen zou niet zo cool zijn », besloot Seixas met een knipoog.
