Voor de sportkrant Marca zijn de spelers van de Roja simpelweg « De koningen aller tijden ». Het dagblad loofde de « tweede ster die op het Spaanse shirt mag worden geborduurd na een nieuwe demonstratie van collectief ploegenspel ».
As, de andere grote sportkrant, stelt dat deze overwinning doet denken aan de allereerste titel uit 2010 : « Net als de eerste keer », kopt het blad. De krant benadrukt bovendien dat « nooit tevoren een land tegelijkertijd wereldkampioen was bij zowel de vrouwen als de mannen ». De Spaanse nationale vrouwenploeg kroonde zich in 2023 tot de beste van de wereld.
« Spanje regeert over de wereld, een realiteit die al langer in het spel weerspiegeld werd en die nu door het wereldkampioenschap is bezegeld. De tweede ster is al onderweg naar het schiereiland om te schitteren op de borst van een bewonderenswaardige selectie, die er een nieuwe held bij heeft », schrijft de Catalaanse krant La Vanguardia. Het medium doelt daarmee op matchwinnaar Ferran Torres, die volgens de krant « de poorten naar de eeuwigheid opent ».
Het dagblad ABC, dat voor de gelegenheid speciaal twee sterren aan zijn logo toevoegde, had maar één adjectief over voor de situatie : « Onoverwinnelijk ».
El País is van mening dat « Spanje toetreedt tot de eeuwigheid » met deze « tweede wereldtitel tegen de titelverdediger, die nagenoeg volledig lamgelegd werd ». Argentinië, zo onderstreept de krant, « trapte geen enkele keer op doel voor het openingsdoelpunt van de Roja, een ongeziene statistiek. Nooit eerder speelde een team de reguliere 90 minuten van een finale uit zonder een doelpoging te wagen. En zelfs niet tot de 117e minuut ».
Volgens El País heeft « het spel van de selectie van Luis de la Fuente het Argentinië van de mythische nummer 10 (Lionel Messi, nvdr.) ontmanteld, murw gespeeld met vloeiende combinaties, bestookt met een resem schoten en uiteindelijk genadeloos afgemaakt met een linkse trap. Spanje nam met een magistrale collectieve prestatie afscheid van Messi op het WK ».
Grote droefenis in Argentinië
Aan de Argentijnse zijde was de toon uiteraard compleet anders. « Einde van de droom, Argentinië hield stand zolang het kon », kopt La Nación met een grote foto van de tranende aanvoerder. « Het team van Lionel Scaloni hield bijna twee uur stand dankzij een uitzonderlijke prestatie van Emiliano Martínez (...) maar moest in het slot van de wedstrijd toch buigen », leest het hoofdartikel.
« Bedankt Scaloneta (de bijnaam voor de manschappen van bondscoach Lionel Scaloni, nvdr.) : wat overblijft zijn de mooie momenten, de herinneringen en, voor even, de spijt », kopt Página 12.
« Argentinië heeft tot het bittere eind gestreden maar (...) slaagde er nooit in om zijn eigen spel op te leggen. De ploeg kreeg bovendien af te rekenen met de uitsluiting van Enzo Fernández en de blessures van Cuti Romero en Lisandro Martínez », noteert Infobae in eerste instantie, al looft het « desondanks de Albiceleste, die opnieuw een schitterend wereldkampioenschap heeft neergezet ».
Clarín erkent eveneens « de superioriteit van Spanje » en neemt de hoed af voor doelman Emiliano ‘Dibu’ Martínez, die « heeft laten zien waarom hij een onmisbare steunpilaar is voor de Argentijnse selectie ». Het strengere Página 12 wijst daarentegen op « een zeer zwakke wedstrijd » van Argentinië, « waarin het enkel overeind bleef dankzij de reddingen van Dibu Martínez ». « Spanje is de volkomen terechte kampioen », klinkt het resoluut.
De tranen van de kapitein
Alle Argentijnse media wijden een apart artikel aan de tranen van Messi, nadat hij zijn zilveren medaille in ontvangst nam tijdens wat weleens zijn allerlaatste wedstrijd voor de nationale ploeg zou kunnen zijn.
« In het begin huilde hij niet. Hij hield zich sterk, maar de bitterheid droop ervan af bij het einde van een cyclus die goudomrand had kunnen eindigen », detailleert Clarín. « Maar toen hij de trofee passeerde en het podium afstapte, terwijl het ‘Messi ! Messi !’ door de tribunes galmde, barstte Leo in tranen uit. »
Ook de sportkrant Olé zoomde in op de tranen van Messi en stipte daarnaast de diepe droefenis aan van Lionel Scaloni, met « zijn ontroostbare tranen en de twijfels over zijn toekomst als bondscoach ».
In een apart opiniestuk merkt Página 12 op dat « het feest voorbij is ». Als blijvende beelden van dit WK onthoudt de krant onder meer « het spandoek (tijdens de halve finale tussen Argentinië en Engeland) dat de wereld eraan herinnert aan wie de Falklandeilanden toebehoren, en dat heroïsch wapperde naast de Palestijnse vlag die door de Egyptische bondscoach werd getoond ».
