Hoewel er momenteel geen transgender vrouwen actief zijn in het professionele damestennis, volgt deze beslissing op de aanhoudende maatschappelijke en sportieve discussies rondom inclusiviteit in de topsport. Door de toelatingscriteria fors aan te scherpen, kiest de WTA ervoor om atleten die voorheen wel speelgerechtigd waren, in de toekomst mogelijk uit te sluiten.
De nieuwe regelgeving is door de WTA nog niet officieel openbaar gemaakt of opgenomen in het publieke reglement, maar markeert nu al een radicale koerswijziging in de controle op de speelgerechtigdheid. De bond stapt af van de klassieke hormoonspiegelcontroles en kiest in plaats daarvan voor een systematisch genetisch onderzoek voor het gehele circuit.
Concreet gaan de officials in het vrouwencircuit gebruikmaken van een wangslijmvliesuitstrijkje om de eventuele aanwezigheid van het SRY-gen te detecteren. Bij een positieve testuitslag wordt de speelster in kwestie met onmiddellijke ingang uitgesloten van deelname aan WTA-toernooien. Uitzonderingen worden alleen gemaakt als de tennisster medisch onomstotelijk kan bewijzen dat er sprake is van het volledige androgeenongevoeligheidssyndroom (AND) of een specifieke intersekse-conditie, waarbij de fysiologische effecten van een mannelijke puberteit volledig ontbreken.
Deze drastische aanscherping staat in schril contrast met de geschiedenis van het moderne damestennis. Tot dusver kende het professionele circuit namelijk slechts één transgender vrouw : Renée Richards in de jaren 70, die destijds een gang naar de rechter moest maken om haar deelname af te dwingen.
