Het einde van de samenwerking tussen Juan Carlos Ferrero en Carlos Alcaraz kwam als een schok in de tenniswereld. Er deden veel geruchten de ronde over de redenen achter het stoppen van een duo dat sinds hun begin zo succesvol was. De winnaar van Roland Garros 2003 ging woensdag in MARCA dieper in op deze scheiding.
De Spanjaard verborg de pijn die deze beslissing met zich meebrengt niet. «Op dit moment voel ik me gekwetst. Het is moeilijk om dergelijke relaties te beëindigen», geeft hij toe, en hij erkent dat de breuk verder gaat dan alleen het professionele vlak. Hij beaamt ook dat het pijnlijk zal zijn om Alcaraz in de toekomst op toernooien te zien zonder zelf aan zijn zijde te staan: «Ik denk dat het me ook pijn zal doen om hem in toernooien te zien spelen. Er komen veel gedeelde ervaringen naar boven.»
Ferrero wil echter één belangrijk punt klaren: de scheiding was noch abrupt, noch conflictueus. Hij ontkent elk idee van een ruzie of een persoonlijke breuk. «We hebben nooit ruzie gehad», benadrukt hij, en herinnert eraan dat de oorspronkelijke bedoeling was om de samenwerking voort te zetten. «In het begin was het plan om door te gaan. Daarna zijn de zaken anders gelopen en hebben we besloten onze wegen te scheiden.»
De redenen voor deze breuk liggen voornamelijk in contractuele meningsverschillen en verschillende visies op de toekomst. Ferrero legt uit dat bij het overwegen van een nieuw samenwerkingskader bepaalde punten niet tot een bevredigende oplossing leidden. «Zoals bij elk nieuw contract waren er punten waarover we het niet eens waren», verklaart hij, en hij benadrukt dat elke partij handelde volgens zijn eigen belangen. «De omgeving van Carlos denkt aan wat het beste voor hem is, en ik denk aan wat het beste voor mij is.» De voormalige kampioen erkent zelfs dat de situatie misschien had kunnen worden vermeden: «Misschien had alles opgelost kunnen worden als we waren gaan zitten om erover te praten… maar uiteindelijk hebben we dat niet gedaan en besloten we niet door te gaan. Dat is echt wat er is gebeurd.»
Ondanks dit einde trekt Ferrero een uiterst positieve balans van hun samenwerking. De resultaten spreken voor zich: grote titels, precociteitsrecords, de eerste plaats op de wereldranglijst en een meteoorachtige opkomst die de verwachtingen rond Carlos Alcaraz herdefinieerde. «We hebben zoveel momenten samen gedeeld», herinnert hij zich. «Deze ontwikkeling, deze ervaringen, deze resultaten… het was prachtig om mee te maken.»
Ferrero’s bewondering voor zijn voormalige pupil blijft intact, zo niet versterkt door de afstand. Ver van enige bitterheid is hij uiterst lovend over het potentieel van Alcaraz. «Ik wens Carlos het beste en ik denk dat hij het potentieel heeft om de beste speler aller tijden te worden», verklaart hij zonder aarzeling.
Voorlopig wil Juan Carlos Ferrero vooral afstand nemen en deze fase afsluiten. «Nu is het tijd om deze moeilijke periode door te komen», legt hij uit, en hij voegt eraan toe dat het nog niet het moment is om na te denken over nieuwe sportieve projecten. Toch sluit hij niets uit voor de toekomst. «De deur definitief sluiten zou niet logisch zijn», besluit hij.
