Het kantelpunt van de wedstrijd vond ongetwijfeld plaats bij de start van de derde set. Een danteske rally van meer dan twintig slagen, een mix van waanzinnige sprints, loepzuivere lobs en fluwelen dropshots. Djokovic won het punt en eindigde onder een staande ovatie languit op de baan met de armen gespreid, maar hij had er zijn laatste krachten verbruikt. «Dat punt kostte me de break in mijn volgende opslagbeurt. Het was geweldig om dat punt te winnen, maar het heeft me volledig leeggezogen», gaf de nummer 3 van de wereld na de wedstrijd toe.
Voor Jack Draper bleek de opeenvolging van inspanningen die hij de Serviër oplegde, ondanks het verlies van het punt, gunstig op de lange termijn: «Het is niet makkelijk om vier grote sprints te trekken in één punt. De combinatie van een dropshot en een lob is als een fysieke training op zich. Zelfs al verloor ik het punt, ik had het gevoel dat het de toon zette voor de rest van de set.»
Ondanks die uitputting slaagde Djokovic er bijna nog in om het laken naar zich toe te trekken, gedragen door een kolkende menigte terwijl hij 5-4 achterstond: «Het publiek stuwde me vooruit, ik voelde hun energie. Ik dacht dat het me misschien nog zou lukken. Ik was er niet ver naast, maar in de tiebreak maakte ik enkele foutjes.»
Hoewel de bitterheid overheerst vlak na het verlaten van de baan, weigert Novak Djokovic alles in de prullenbak te gooien. Dit Californische toernooi, hoewel vroegtijdig beëindigd, stelde hem in staat om te testen of hij nog steeds de afstand kan overbruggen tegen de beste jongeren van het circuit in een intens format van tweeënhalf uur: «Ik kan niet zeggen of het een goed toernooi was. Natuurlijk voel ik bitterheid na het verliezen van zo’n wedstrijd. Maar ik ben trots op de manier waarop ik heb gevochten. Wat ik vooral onthoud, is dat ik nooit de handdoek in de ring heb geworpen.»
