Cristiano Ronaldo en de Portugese nationale ploeg staan meer dan ooit in de schijnwerpers. De vijfvoudige Ballon d’Or-winnaar was woedend omdat hij zondag tegen Noorwegen niet mocht invallen en had dinsdag de training overgeslagen. Woensdag verliet hij vervolgens de selectie, terwijl er eerder nog geruchten waren dat de spanningen tussen CR7 en Jorge Jesus waren weggeëbd. Ronaldo kon de uitspraken van zijn coach echter niet waarderen. Jesus had het conflict tijdens zijn persconferentie geminimaliseerd : « Na de persconferentie van de bondscoach en na een gesprek met de voorzitter van de Portugese voetbalbond heb ik besloten om het trainingskamp te verlaten. Te zijner tijd zal ik alle Portugezen de waarheid vertellen over de redenen die mij ertoe hebben aangezet om de nationale ploeg te verlaten, waaraan ik me altijd volledig heb gewijd. Het is nu tijd om Portugal en al mijn ploegmaats, zonder uitzondering, veel succes te wensen », zo verklaarde hij op zijn sociale media.
Dit incident, dat het einde van zijn tijd bij de Seleção zou kunnen inluiden, lokt uiteraard heel wat reacties uit in de Portugese pers. « Dit incident, dat eigenlijk geen incident was, betekende het einde van Ronaldo’s avontuur bij de nationale ploeg », schrijft Jornal de Notícias ironisch. « Jorge Jesus mag dan geprobeerd hebben te beweren dat er ‘absoluut geen probleem’ was met Cristiano Ronaldo, achteraf werd duidelijk dat het probleem wel degelijk bestaat en verre van onbelangrijk is. »
« Een deprimerend schouwspel »
« Het contrast tussen zijn publieke discours, waarin hij verbaal zijn rol als invaller erkende, en de controverse in Parken (het stadion in Kopenhagen dat hij verliet), legt in dit geval op flagrante wijze de tegenstelling tussen zijn woorden en zijn daden bloot », schrijft A Bola.
« Ronaldo’s persoonlijkheid verhindert hem om op de achtergrond te blijven. Hij moet in de schijnwerpers staan, zowel bij een overwinning als bij frustratie », voegt de Portugese krant eraan toe. « Voor iemand die zijn carrière heeft opgebouwd rond het overwinnen van obstakels en een onberispelijke professionaliteit, is het een deprimerend schouwspel om die loopbaan te zien eindigen op het asfalt van een luchthaven, wachtend op een privévlucht om zijn ploegmaats te verlaten. De grootheid van een atleet wordt gemeten aan zijn vermogen om te schitteren op de grote momenten, maar wordt verder versterkt door zijn vermogen om de afname van zijn eigen dominantie te aanvaarden. Door te weigeren de onvermijdelijkheid van rotatie of een secundaire rol in het belang van het collectief te aanvaarden, heeft Ronaldo zijn monumentale erfenis laten overschaduwen door een daad van non-conformisme die, ver verwijderd van de onthullingen die hij beloofde, onvolwassen lijkt.
