Zaterdagmiddag (13u) strijden de troepen van bondscoach Adam Commens in Amstelveen wel nog om het brons tegen Argentinië of Australië, die later donderdag (20u30) in Waver tegenover elkaar staan. De winnaar van dat duel speelt zaterdagnamiddag (16u) in Amstelveen de finale tegen Nederland.
De Red Panthers, sinds kort onder leiding van de Australiër Adam Commens, mikken nog steeds op een eerste WK-medaille in bijna 50 jaar. Het laatste eremetaal dateert al van 1978, toen de Belgische vrouwen brons pakten in Madrid. Op de vorige editie in 2022, toen Amstelveen de organisatie deelde met het Spaanse Terrassa, eindigden ze als zesde. Net als op de Olympische Spelen van Parijs in de zomer van 2024 werden de Panthers op het meest recente Europese kampioenschap, vorige zomer in Mönchengladbach, vierde. In de voorbije Pro League werden ze derde achter Nederland en Argentinië.
Tegen het schijnbaar onklopbare Nederland stonden de Panthers in het hol van de leeuw voor een schier onmogelijke opdracht. Hun laatste nederlaag op een groot toernooi dateert al van de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro, waar de finale na shoot-outs verloren werd van Groot-Brittannië. Sindsdien volgden vijf Europese titels, twee wereldtitels en twee olympische titels.
In tegenstelling tot eerdere Derby’s der Lage Landen nam Oranje geen blitzstart. De Panthers konden in de eerste tien minuten hun voet naast de torenhoge favoriet zetten en toonden lef met veel druk naar voren. Op verdedigend vlak stond de organisatie pal. Geen enkele keer werd doelvrouw Elena Sotgiu onder vuur genomen, tot de Nederlanders in de elfde minuut hun eerste strafcorner afdwongen. Specialiste Yibbi Jansen koos meteen voor een variatie met een doorsteekpass die aan de tweede paal door Marijn Veen net niet werd binnen gewerkt.
Maar ook de Panthers kregen nog voor het einde van het openingskwart hun eerste strafcorner. Charlotte Englebert knalde op aangeven van Emma Puvrez op een Nederlands been, waardoor ze mocht hernemen. Bij haar tweede poging mikte Englebert de bal net naast het doel van Anne Veenendaal.
In het tweede kwart schakelden de Nederlandse vrouwen een versnelling hoger en drukten ze België achteruit, maar grote kansen kwamen daar niet uit voort. Desondanks klom het team van de Nederlander Raoul Ehren, tussen december 2020 en september 2024 nog bondscoach van de Red Panthers, vlak voor de rust wel op voorsprong via Frédérique Matla (28.). De 29-jarige aanvalster werd na een knappe Nederlandse aanval aan de tweede paal bediend en legde de 1-0 in de korte hoek voorbij Elodie Picard in doel.
Bijna stond het nog voor het einde van het tweede kwart 1-1 gelijk. Bij de derde Belgische strafcorner leek het helemaal mis te gaan, tot Vanden Borre alsnog kon aanleggen. De 28-jarige verdedigster viseerde het dak van het doel, maar vond alsnog een Nederlandse stick op haar weg. Het bleef zo 1-0 bij de rust.
Na de pauze moesten de Red Panthers op zoek naar de gelijkmaker, maar op één strafcorner na, die de nek omgewrongen werd, konden de Belgen nauwelijks iets creëren. De bal ging wel goed rond, maar in de cirkel liep het telkens fout. De thuisploeg kroop dan weer achteruit en koos zijn momenten om uit te breken. Sotgiu keerde een slappe poging van Luna Fokke met de voet.
Tien minuten voor tijd kreeg Nederland vanop strafcorner tot tweemaal toe de kans om België het nekschot te geven. Emma Puvrez werd bij de eerste geveld, toen ze een tip-in van Matla recht op haar borstkas kreeg, de tweede belandde net naast de kooi van Picard.
Het venijn leek echter in de staart te zitten, toen de Nederlandse vrouwen op vijf minuten voor het einde met tien kwam te staan na een gele kaart voor Pien Dicke. De Panthers trokken meteen ten aanval en dat leek te lonen. Lisa Moors dook de cirkel in, Rasir legde de bal stil en Famke van Heel werkte af. De knal verdween via de paal hoog het doel in, maar werd afgekeurd na een obstructiefout. De Belgen grepen zo naast de 1-1 én een finaleplaats..
