Voor Pocognoli is dit scenario het resultaat van een onberispelijke mentaliteit en een groepsgevoel dat, ondanks de twijfels van buitenaf, nooit is gaan wankelen. Met een door blessures geteisterde kern bewees Monaco over een ijzersterk karakter te beschikken, daar waar velen hen na de tweede tegengoal al hadden opgegeven. «Terugkomen van een achterstand en dan nog winnen ook, zeker met een kloof van twee doelpunten, dat hadden we dit seizoen nog niet gedaan. Zo’n prestatie neerzetten in deze context is fantastisch. Ik ben trots op de ingesteldheid van de jongens en de verbondenheid met de supporters.»
Terwijl sommige waarnemers zich afvroegen of ASM de lange adem wel zou hebben, week de Belgische trainer nooit van zijn koers af. Voor hem is deze wedstrijd in Lens het hoogtepunt van een proces dat maanden geleden werd ingezet. «Ik ben altijd mijn eigen lijn blijven volgen, zonder te luisteren naar wat er buiten de club werd gezegd. Ik heb de hoop nooit opgegeven en ben altijd positief gebleven, soms zelfs tegen de algemene opinie in. Dit is de best mogelijke teambuilding voor het slot van het seizoen.»
Tactisch wierpen de omschakeling naar een driemansverdediging en een ruit op het middenveld hun vruchten af, ondanks de minimale voorbereidingstijd. Dit systeem zou wel eens de sleutel kunnen zijn voor de komende topaffiches, te beginnen met de loodzware verplaatsing naar het Parc des Princes. Monaco moet daar een achterstand van één doelpunt (2-3 nederlaag in de heenmatch) goedmaken om door te stoten naar de achtste finales. «We hebben gisteren (vrijdag) amper een uurtje op dit systeem getraind. De spelers hebben het uitstekend uitgevoerd; we leken wel een gerodeerd team. Winnen in dit stadion tegen een erg sterke ploeg geeft enorm veel positieve energie. We trekken nu naar de regerende Europese kampioen; dat wordt een aartsmoeilijke missie, maar we moeten erin geloven.»
Voor Sébastien Pocognoli is de boodschap duidelijk: niets is onmogelijk voor een groep die bereid is om samen te lijden.
