In het RTBF-programma « Sur le Gril » steekt Massiré Sylla zijn voorliefde voor fysieke duels niet onder stoelen of banken. In de Belgische competitie, die hij bijzonder veeleisend vindt, heeft de centrale verdediger snel een omgeving gevonden waarin hij zijn kwaliteiten volop kan benutten. « Ik ben erg tevreden over mijn seizoensbegin… maar eigenlijk kijk ik vooral vooruit. Ik weet dat ik moet blijven werken om mijn niveau te verbeteren. Zelfs wanneer ik een goede wedstrijd speel, probeer ik die te vergeten en me op de volgende te concentreren. Ik ben jong en heb nog veel werkpunten. »
Wanneer hij zijn sterke punten moet benoemen, hoeft de Senegalees niet lang na te denken. « Mijn sterke punten ? De duels ! Ik hou van de strijd ! Ik speel heel graag één tegen één : elk duel is voor mij een uitdaging. Zelfs als ik maar één duel per wedstrijd verlies, doet dat pijn. »
Hij bewaart onder meer goede herinneringen aan zijn duels met Aurélien Scheidler, de aanvaller van Charleroi. « We hebben goede duels uitgevochten en na de wedstrijd plaagde hij me door me te feliciteren. Ik hou van aanvallers die nooit opgeven en veel lopen. »
Rust aan de bal tegen hoge druk
Naast zijn defensieve impact wil Massiré Sylla ook actief bijdragen aan de opbouw van het spel. Hij werd opgeleid aan de Diambars-academie in Senegal, waar hij leerde om verzorgd uit te voetballen en met passes de linies van de tegenstander te doorbreken.
« Met de bal aan de voet speel ik ook graag scherpe passes die vier of vijf spelers uitschakelen en een snelle aanval mogelijk maken. Ik verzorg mijn uitvoetballen graag en hou van mooi voetbal. Zodra ik zie dat er ruimte ontstaat, waag ik mijn kans. Maar ik wil ook dat mijn ploegmaat een goede bal krijgt en zich comfortabel voelt. Bij Diambars hebben we geleerd om de aanval verzorgd en volgens de principes van het spel op te bouwen. Wie blindelings een lange bal naar voren trapte, werd eruit gehaald ! »
Dankzij die opleiding blijft hij vandaag rustig, zelfs wanneer de tegenstander hoog druk zet. « Daardoor heb ik me met de bal aan de voet nooit onder druk gevoeld, zelfs niet wanneer twee aanvallers me op de huid zaten. We zijn dat gewoon : we trekken ons niets van hen aan en spelen ons eigen spel. En als ik ruimte heb om op te rukken, kan ik dat ook doen. David Hubert vraagt alleen dat andere spelers de verdediger die oprukt, rugdekking geven. Risico’s nemen hoort bij het spel, dat is voetbal. In bepaalde situaties moet je risico’s durven nemen : het lukt of het mislukt, maar je moet ervoor gaan… »
Hoewel hij hoopt binnenkort zijn eerste doelpunt voor Union te maken, blijft zijn prioriteit duidelijk. « Ik wacht nog altijd op mijn eerste doelpunt voor Union. Misschien komt het er binnenkort van, want ik ga bij hoekschoppen altijd mee naar voren. Maar eerlijk gezegd houd ik meer van clean sheets dan van doelpunten ! »
Christian Burgess als voorbeeld om te leren spelen in een driemansverdediging
Om zich een plaats te veroveren in de verdediging van Union kon Massiré Sylla bij zijn aankomst ook rekenen op de ervaring van Christian Burgess. « Christian Burgess was een van de eersten die me hier verwelkomden toen ik aankwam. Hij heeft veel met me gepraat, hoewel ik een concurrent was op dezelfde positie. Ik was erg verlegen en zei niet veel. Hij kwam naar me toe om me te helpen en te zeggen dat hij er voor me was en dat ik niet moest aarzelen om hem iets te vragen. Hij was een uitstekende kapitein. »
De Senegalees bestudeerde ook aandachtig de positionering en de beslissingen van zijn ploegmaat. « Op tactisch vlak heeft Burgess me ook veel uitgelegd, want ik had nog nooit in een driemansverdediging gespeeld. Toen ik vorig jaar op de bank zat, observeerde ik zijn spel, zijn loopacties, zijn verschuivingen en zijn manier van uitvoetballen. Ik heb veel trucjes en details uit zijn spel opgepikt : zijn leiderschap, zijn communicatie en nog veel meer. »
Na een passage in Noorwegen kreeg Sylla verschillende mogelijkheden voorgeschoteld, waaronder een aanbieding van Bodø/Glimt. Uiteindelijk koos hij voor Union, een club die hij al kende dankzij zijn voormalige ploegmaat Ousseynou Niang. « Ik heb aanbiedingen van verschillende clubs gekregen, onder meer van Bodø/Glimt, maar ik heb voor Union gekozen. Ik kende de club omdat mijn broer Ousseynou Niang er speelde. Ik heb de wedstrijden tegen Galatasaray en Marseille bekeken en toen heb ik mijn beslissing genomen. Ik wil voor prijzen spelen en Union is een club van dat niveau. »
Wanneer hij moet kiezen tussen een nieuwe Belgische landstitel en een Europese triomf, twijfelt hij geen moment. « De Europa League ! Als ik goed geïnformeerd ben, heeft Union al twaalf keer de Belgische titel gewonnen… maar nog nooit een Europese beker. Als je een Europese beker wint, betekent dat toch iets ? »
