“Ik ben heel blij met deze overwinning, maar het heeft me enorm veel krachten gekost”, gaf hij toe tijdens het flashinterview. “Op een gegeven moment geloofde ik er niet echt meer in, maar ik bleef mijn eigen tempo rijden. Op een goede kilometer van de finish dacht ik echt dat ze terugkwamen, maar ik reed zo hard als ik kon.”
Van der Poel legde de laatste 42 kilometer solo af, na een eerste aanval op meer dan 60 kilometer van de finish. “Waarom ik zo vroeg aanviel? Ik wilde de groep wat uitdunnen op de beklimming van de Boigneberg. Daarna moest ik een tijdje alleen rijden voordat ik bij de kopgroep aansloot. Op de Paterberg was het moment gekomen om opnieuw te versnellen. In de lange rechte lijn richting Harelbeke had ik de wind vol op kop en had ik het erg lastig. Gelukkig ken ik de wegen hier goed.”
“Ik dacht dat ik het wel zou uitzingen, maar op vijf kilometer van de meet zat ik er volledig doorheen. Uiteindelijk hield ik stand, maar het heeft bloed, zweet en tranen gekost”, voegde Van der Poel eraan toe. Volgens de Nederlander had wachten op de achtervolgers geen zin gehad. “Dan was ik waarschijnlijk vijfde geworden, want ik had de benen niet meer om te sprinten.”
De Nederlander bestempelde deze overwinning als een van de zwaarst bevochtene uit zijn carrière. “Maar het is ook een van de mooiste koersen van het jaar en ik koers hier ontzettend graag”, besloot hij.
