De opgave van Remco Evenepoel liet tijdens de voorbije Tour de France bij velen een diepe indruk na. De jonge Belg, toen nog in de witte trui, stapte zichtbaar aangeslagen af en verdween in de volgwagen van Soudal Quick-Step.
Een moment dat ook Romain Bardet, die bekendstaat als een goede vriend van Evenepoel, niet onberoerd liet. In de podcast Safe Pace gaf de inmiddels gestopte Franse renner toe dat dit het sportieve falen was dat hem de laatste tijd het meest had getroffen.
« Hij wordt verwacht, hij is de Messias in België », steekt Bardet van wal. « En hem zien lossen op de Tourmalet, terwijl iedereen van hem verwachtte dat hij Pogacar en Vingegaard zou uitdagen… Al vroeg in de etappe zag ik dat hij bleek was, lijkbleek. Ik wist meteen wat er zou gebeuren. »
Ook Bardet zelf kent grote ontgoochelingen en de druk om als Fransman een lange periode zonder succes te doorbreken. Daardoor kon hij zich makkelijk inleven in wat Evenepoel doormaakte : « Ik heb me in zijn plaats gesteld, op mijn bescheiden niveau, omdat ik dat zelf ook heb meegemaakt. Wanneer de camera op je blijft hangen en je je eigenlijk gewoon wil verstoppen. Hij is al meer dan drie maanden niet thuis geweest. Leven op hoogte, alles wat je eet afwegen. En dan is het money time, iedereen kijkt, en je staat daar alleen in je wanhoop. Ploegmaats die je nog een bemoedigend tikje proberen te geven, maar op zo’n moment is er eigenlijk niets dat je kan zeggen of doen. Je staat alleen tegenover je lot. Dat zijn bijzonder moeilijke momenten om te beleven, zelfs als toeschouwer van het lot van een ander ».
Gefilmd worden op een van de zwaarste momenten uit je carrière is ook mentaal bijzonder belastend, al pleit Bardet voor nuance : « Het is moeilijk, want het toont ook een grote oprechtheid in de sport, maar je voelt je zo kwetsbaar. En zelfs al blijft het voor mij — ik ga niet zeggen spektakel — maar wel entertainment. Het is een job, er staan belangen op het spel, maar het blijft sport. Dus je moet de zaken ook kunnen relativeren ».
Toch erkent de Fransman hoe hard zo’n moment kan binnenkomen : « Het klopt dat je je volledig machteloos voelt. En dan is er dat gevoel van schaamte, omdat mensen — je entourage, je sponsors, je ploeg — verwachtingen in je stellen. Jij wil daar iets voor teruggeven, qua prestaties of op zijn minst qua inzet, en je plaats innemen in de hiërarchie waar men je verwacht. En wanneer dat dan publiekelijk explodeert, is er onvermijdelijk een persoonlijke zelfreflectie die volgt ».
