De stemming van de Belgische kampioen was verre van feestelijk voor de microfoon van Sporza. De oorzaak ? Een serieus tactisch misverstand en een gebrek aan steun van zijn ploegmaat Florian Lipowitz in de finale. Evenepoel stak zijn frustratie niet onder stoelen of banken bij het overlopen van dit wedstrijdincident : « Ik had om een overname gevraagd en ik kreeg die niet. Ja, ik was woedend en dat was terecht. In de Ronde van Catalonië heb ik 30 kilometer lang op kop gereden voor hem. Hier vroeg ik om één kilometer kopwerk te doen en dat was niet mogelijk. Dat maakte me kwaad en daar zullen we vanavond eens serieus over moeten praten. »
Naast deze interne spanningen analyseerde de Belg de machtsontplooiing van UAE Team Emirates op de Tourmalet, waarbij hij zijn strategie om krachten te doseren toelichtte : « Het was best oké. Ik heb gedaan wat ik kon. Ik was sowieso niet van plan om mezelf in het rood te rijden op het einde van de Tourmalet, want er volgde daarna nog een lange afdaling. UAE reed een extreem strak tempo. We reden zelf al behoorlijk snel, maar zij gingen echt extreem hard. »
Het was precies in de afdaling dat de Belgische renner zijn technische klasse toonde om weer aan te sluiten bij de eerste achtervolgende groep, waarmee hij terrein goedmaakte op zijn rechtstreekse rivalen. Toen hem met een knipoog werd gevraagd naar het feit dat de televisiemotor hem amper kon bijhouden, verscheen er een brede glimlach : « Kon die me niet volgen ? (glimlacht). Ik wist dat ik met mijn capaciteiten als daler zou kunnen terugkeren naar de groep voor mij (bestaande uit Del Toro, Lipowitz en Seixas). Ik had een achterstand van 15 tot 20 seconden. Het moest wel, maar ik ken deze klim en afdaling redelijk goed. En ik weet dat ik goed kan dalen. Het doel was om voluit te gaan en gecalculeerde risico’s te nemen. Maar mijn uiteindelijke tactiek was simpel : niet volledig over mijn limiet gaan in de klim en heel snel afdalen. »
« Sommigen gaven er weeral de voorkeur aan om in het wiel te zuigen »
Eenmaal teruggekeerd in de achtervolgende groep, betreurde Evenepoel echter de afwachtende houding en het gebrek aan samenwerking bij zijn medevluchters om te proberen hun achterstand op Jonas Vingegaard – die toen in tweede positie tussendoor reed – goed te maken : « Ik begrijp dat Del Toro en Sepp Kuss niet rijden, maar Lidl-Trek had twee renners en zij wilden niet meteen meerijden. Ik dacht bij mezelf : wat hebben jullie te verliezen ? Als we samenwerken, kunnen we misschien terugkeren tot bij Jonas. Maar sommige renners gaven er weeral de voorkeur aan om in het wiel te zuigen. »
Tijdens die achtervolging was overigens te zien hoe de Belgische kampioen kortstondig zijn hand op de schouder van het jonge Franse goudhaantje Paul Seixas legde : « Of er een probleem was tussen ons ? Nee, ik had hem gewoon niet begrepen. Hij zei me dat hij ook niet snapte waarom bepaalde renners weigerden over te nemen en in de wielen bleven hangen. Ik antwoordde hem dat dit nu eenmaal de Tour is, en dat het niet de laatste keer zou zijn. »
Nu hij op de 4e plaats in het voorlopige algemene klassement staat, weigert de kopman van Red Bull-Bora-hansgrohe de handdoek in de ring te werpen : « Ja, er is nog veel mogelijk, maar Jonas is ook in heel goede vorm. Dat mogen we niet vergeten. »
