De Ronde van Vlaanderen, de Waalse Pijl, Luik-Bastenaken-Luik, de Giro en de Tour de France : Vollering reed het afgelopen seizoen overal en iedereen voorbij. Maar zaterdag in Montréal veroverde de Nederlandse vooral haar allereerste regenboogtrui.
Om dat voor elkaar te krijgen, opende Vollering de debatten al op 38 kilometer van de streep, waardoor ze alleen voorop kwam te liggen. Maar toen een klein groepje opnieuw aansluiting vond, sloeg de twijfel even toe, zo bekende ze aan Het Laatste Nieuws : « Meerdere keren dacht ik dat ik te vroeg was aangegaan. Ik durfde onderweg amper achterom te kijken, uit angst dat ze zouden terugkomen. Plots waren ze daar toch en dacht ik : ‘shit !’. Maar ik moest blijven geloven. Ik heb alles gegeven en weigerde op te geven. »
In de laatste rechte lijn moest ze alles uit de kast halen om Niewiadoma te kloppen in een sprint met twee en zo haar eerste wereldtitel op de weg te grijpen. « Ik kan het nog steeds niet geloven », gaf ze na de streep toe. « Dit was mijn grote droom en ik heb zo hard gewerkt om dit doel te bereiken. Er is moed voor nodig om in een doel als dit te blijven geloven. Het raakt me echt om te zien hoe al mijn ploeggenoten zich zo voor mij hebben ingezet, terwijl ze zelf ook voor de titel hadden kunnen gaan. Puck Pieterse heeft me geweldig opgetrokken en die kans kon ik simpelweg niet laten liggen. »
« Ik was niet van plan om die titel te laten glippen. Hij was van mij ! », voegde ze er lachend aan toe. « Het was een fantastische wedstrijd om te zien, denk ik, en ik ben ontzettend blij met deze overwinning. Ik kan niet wachten om de beelden terug te kijken. »
Voor de microfoon van de RTBF benadrukte Demi Vollering nogmaals het collectieve werk dat aan haar zege voorafging : « Dit is ongelooflijk. Ik ben zo trots dat het eindelijk gelukt is. De manier waarop we vandaag als team hebben gereden, vind ik een van de mooiste dingen : omringd zijn door zulke ploeggenoten. Ze hebben zo hard voor mij gewerkt en zich voor de volle 100 % opgeofferd. Eigenlijk was het alleen al een droom dat mijn elftal zó in mij geloofde. Daardoor kan ik nu deze fantastische trui dragen. In mijn eentje had ik dit nooit gekund. »
