De statistiek die pijn doet: Remco Evenepoel wacht nog steeds op eerste eindzege in de ‘Big Seven’

De statistiek die pijn doet: Remco Evenepoel wacht nog steeds op eerste eindzege in de ‘Big Seven’ - Circus Daily

Terwijl Isaac Del Toro in Tirreno-Adriatico zijn eerste kruisje achter een koers uit de ‘Big Seven’ mocht zetten, blijft het in dat rijtje wachten op de eerste triomf van de dubbele olympische kampioen.

circus
Foto
AFP

In het wielrennen houden we van klassementjes. Naast de Grote Rondes en de Monumenten is er de zogenaamde ‘Big Seven’: de zeven meest prestigieuze en historische rittenkoersen van één week. Het gaat om Parijs-Nice, Tirreno-Adriatico, de Ronde van Catalonië, de Ronde van het Baskenland, de Ronde van Romandië, de Tour Auvergne-Rhône-Alpes (het vroegere Critérium du Dauphiné) en de Ronde van Zwitserland.

Met zijn overwinning in de Tirreno opende Isaac Del Toro zijn rekening. Aan de andere kant dikte Jonas Vingegaard zijn palmares verder aan: met zijn triomf in Parijs-Nice won hij zijn vierde wedstrijd uit de Big Seven, na eerdere zeges in het Baskenland en de Dauphiné (2023) en de Tirreno (2024).

Het is geen verrassing dat deze rondes meestal een prooi zijn voor de allergrootsten, de mannen die ook in de Grote Rondes schitteren. Sean Kelly won zeven keer op rij Parijs-Nice (1982-1988), Alberto Contador heerste viermaal in het Baskenland en Stephen Roche is met drie zeges recordhouder in Romandië. Ook legendes als Chris Froome, Bernard Hinault en Luis Ocaña stonden meermaals op het hoogste schavotje in de Dauphiné.

De nul van Remco Evenepoel

Het lijkt een logische optie: wie een ronde van drie weken kan winnen, moet ook in een weekkoers kunnen zegevieren. Tadej Pogačar won al de Tirreno, Parijs-Nice, Catalonië en de Dauphiné. Primož Roglič vinkte zelfs zes van de zeven koersen af, en ook João Almeida staat al op drie.

Tussen al die ronderenners valt één naam op die nog nooit met de bloemen zwaaide op het eindpodium van deze klassieke rittenkoersen: Remco Evenepoel. De dubbele olympische kampioen won weliswaar de UAE Tour en de Ronde van Polen — naast zijn Vuelta-zege in 2022 — maar die rittenkoersen zijn recenter, kennen vaak een minder sterk deelnemersveld en genieten simpelweg niet van dezelfde status.

Dit doet uiteraard niets af aan de kwaliteiten en het palmares van Evenepoel — die met wereldtitels, olympisch goud, een Grote Ronde en vijf Monumenten al een indrukwekkende ‘besace’ heeft — maar de statistiek doet de discussie opnieuw oplaaien: kan Remco de Tour de France winnen als hij in dit rijtje nog steeds op de nul staat?