Toen Radja Nainggolan in 2009 zijn debuut maakte voor de Rode Duivels, was Indonesië nog een onbekend land voor hem. De Belgische middenvelder had op dat moment nauwelijks een band met het land van zijn vader, Marianus. In een interview met Het Belang van Limburg vertelt Nainggolan : ‘Ik kon niet twijfelen over de nationale ploeg, want ik kende het land niet. Op de Linkeroever van de Schelde groeide ik op tussen Afrikanen en Maghrebijnen. De Indonesische cultuur was mij onbekend. Toen ik ongeveer 5 jaar oud was, vertrok mijn vader. Ik heb hem daarna nooit meer gezien.’
Die familiegeschiedenis zou hem enkele jaren later toch naar Indonesië brengen. In 2013 werd hij uitgenodigd voor een rondreis van twee weken. De ervaring beviel hem meteen : ‘Ik heb enkele eilanden bezocht, een training gegeven aan kinderen en hier en daar wat interviews gedaan. Het was leuk en ik begon die levensstijl te waarderen. Maar ik had al voor België gespeeld en de nationale ploeg daar stelde niet zoveel voor. In die periode was de competitie zelfs door de FIFA geschorst vanwege een corruptieschandaal.’
Met de nodige afstand kijkt hij vandaag dan ook anders naar zijn keuze voor België. Indonesië had hem een heel ander traject kunnen bieden, vooral op het vlak van populariteit en de duur van zijn interlandcarrière : ‘Er staan 70.000 mensen bij een kleine wedstrijd tegen Vietnam of Irak, zo gepassioneerd zijn ze. Er circuleert ook enorm veel geld. Spelers worden er zelfs gesponsord door Louis Vuitton, Hublot, Rolex... Terwijl een international als Ivar Jenner hier alleen bij Jong Utrecht speelde. De bekendheid daar, het fenomeen dat rond jou ontstaat, kun je ook later gebruiken voor je imago wanneer je stopt met voetballen. Daar dacht ik toen niet aan, maar nu ik 38 ben, bekijk ik de zaken anders.’
En hij besluit met een vleugje spijt en nostalgie : ‘Vooral als ik kijk naar mijn interlandcarrière hier en naar de manier waarop die onder Martinez is geëindigd. Ik had vijftien jaar interlandcarrière bij Indonesië kunnen hebben.’
