Zes jaar na zijn vertrek is Dimitri Lavalée weer thuis bij Standard. Een bijzonder moment voor de 29-jarige verdediger, die in een lang interview terugblikt op de tot dusver afgelegde weg.
Als zesjarige binnengestapt bij Standard
Om de diepe verbondenheid van de linkspoot met Standard te begrijpen, moeten we terug naar het allereerste begin, toen hij als amper zesjarig jongetje aansloot bij de academie van de Rouches. « Mijn moeder, mijn grootvader, mijn broers: ze waren allemaal supporter van Standard. Dat hun kleine broer, zoon of kleinzoon bij de club kon getekend hebben, vervulde hen destijds met ongelooflijk veel trots », herinnert Lavalée zich.
Wat volgde, was de geleidelijke opmars naar het eerste elftal via de verschillende jeugdcategorieën, al ging dat niet zonder twijfels: « De Academie was geen rozengeur en maneschijn. Er waren moeilijke momenten, vooral bij de U15 denk ik, toen ik op verschillende posities werd uitgetest. En op je 17de of 18de zie je soms jongens van buitenaf komen die meteen een profcontract op zak hebben, waardoor je je plek verliest en opnieuw moet knokken. Het was dus niet altijd rozengeur en maneschijn, maar ik ben er wel in geslaagd mijn streng te trekken. »
Al op zo'n jonge leeftijd geconfronteerd worden met de harde wetten van het topvoetbal is mentaal niet eenvoudig. « Wanneer je een jaar of 9, 10, 11 bent, herinner ik me dat ik een gesprek had met mijn ouders waarin ik zei dat ik wou stoppen », geeft Lavalée toe. « Ik wou gewoon weer met mijn vrienden in Melen gaan voetballen. De academie is een heel andere wereld. Maar mijn ouders hebben me goed raad gegeven. Het was niet altijd gemakkelijk met al die opofferingen. Je ziet klasgenoten in het weekend naar verjaardagskampjes en feestjes gaan, terwijl jij verstek moet laten gaan. Dat was soms hard. »
Zijn debuut bij de Rouches, op het Europese toneel
Om te proeven van het echte mannenvoetbal werd Lavalée in 2018 uitgeleend aan Maastricht. Een eerste stap in het profvoetbal die allesbehalve een afgang werd : « Ik had er net twee of drie seizoenen bij de U21 op zitten. Het was belangrijk om die stap te zetten en de beschermde jeugdomgeving achter me te laten. In die tijd speelden de beloftenploegen nog niet in 1B of eerste nationale. Maastricht was dus absoluut geen mislukking, wel een enorm leerrijke ervaring en een grote motivatie om me te meten met een profcompetitie. Ook al was het de Nederlandse tweede klasse, het was niet ver van huis, waardoor ik in mijn vertrouwde omgeving kon blijven. Het was de perfecte balans en het seizoen werd uiteindelijk een succes. »
Dat pad leidde hem op 24 oktober 2019 naar een scharnierdatum. « Frankfurt-Standard, correct ? » Het geheugen van de linksvoetige verdediger laat hem niet in de steek. « Mijn allereerste officiële wedstrijd voor Standard, de vuurdoop. Er kwam die dag ontzettend veel emotie bij kijken », bekent hij. « Stress, adrenaline, maar vooral een bevrijdende vreugde. Als jongetje droom je er immers jarenlang van om ooit profvoetballer te worden. Dat moment was de bekroning van alle opofferingen en het harde werk uit het verleden. Ondanks de nederlaag was het een dag vol blijdschap. We verloren met 2-1 op twee stilstaande fases, maar leverden een sterke prestatie af. We verdienden die dag eigenlijk meer. »
De mislukking bij Mainz en de terugkeer naar België
Ondanks dat veelbelovende debuut bleef een sprookje uit. In juli 2020 verliet Lavalée Standard transfervrij voor Mainz in de Bundesliga. « Het was een moeilijke periode, zowel voor de club als voor mij », blikt hij terug. « We hebben weken en maanden onderhandeld. Míjn eerste keuze was eigenlijk om bij Standard te blijven. Het was de club van mijn hart, de club waar ik als kind ben gevormd en waar ik het grootste deel van mijn leven had doorgebracht. Ik wilde dus blijven en hier een toekomst opbouwen. Maar het leven bestaat uit keuzes. We vonden helaas geen akkoord. Er waren ook meningsverschillen en er zijn dingen gebeurd waar ik het moeilijk mee had. Daardoor nam ik de beslissing om naar het buitenland te trekken, wat op dat moment de beste keuze leek. »
Bij Mainz werd het avontuur geen succes. In januari 2021 keerde Lavalée op huurbasis terug naar de Belgische competitie bij Sint-Truiden, om in de zomer van 2022 definitief neer te strijken bij KV Mechelen. Zo kwam hij Standard opeens tegen als tegenstander. « Dat blijft een vreemd gevoel », geeft hij toe. « Ik had dat nog nooit meegemaakt. Het vreemdste was uiteraard om terug te keren naar Sclessin of tegen Standard te spelen in een ander shirt, of om voormalige ploegmaats en vrienden nu als concurrenten tegenover je te zien. »
Toch heeft hij geen spijt van zijn Duitse avontuur: « Mainz was een mooie ervaring die me als mens veel heeft geleerd. Het was sportief een mislukking, dat durf ik gerust toe te geven. Maar ik ben er volwassen geworden als speler én als persoon. Een buitenlands avontuur meemaken, het vertrouwde nest verlaten en op eigen benen staan: het heeft me enorm deugd gedaan om daarna met meer ervaring terug te keren naar Sint-Truiden en via een anderhalf seizoen bij STVV weer op te bouwen richting KV Mechelen. »
Maar ook Achter de Kazerne liep niet alles op wieltjes. « Bij Mechelen kampte ik in mijn eerste seizoen helaas met wat blessureleed. We haalden wel de bekerfinale, maar niet al onze doelpunten werden bereikt. Ook de start van het daaropvolgende seizoen was wat moeizaam, tot ik de stap naar Oostenrijk kon zetten », geeft Lavalée toe.
Succesjaren en prijzen bij Sturm Graz
In de zomer van 2023 trok het jeugdproduct van Standard naar Sturm Graz. Dat werd een schot in de roos : in zijn allereerste seizoen pakte hij meteen de Oostenrijkse landstitel en stootte hij de schier onklopbare grootmacht Red Bull Salzburg van de troon. « Salzburg was geloof ik 10 of 11 keer op rij kampioen gespeeld. Om aan die hegemonie een einde te maken, was een historisch doel en een fantastische verwezenlijking voor de club », glundert de linkspoot. « We beleefden een wonderjaar met de dubbel (landstitel en beker) en speelden ook Europees voetbal, waarin we uiteindelijk overwinterden in de Conference League. Landskampioen worden en dat jaar bekronen met twee hoofdprijzen was een absolute kroon op het werk voor de hele club en de stad. Het feest achteraf was gigantisch. »
Dankzij die titel stelde Sturm Graz een ticket voor de Champions League veilig, waardoor Lavalée mocht proeven van het hoogste Europese niveau. « Een jongensdroom. Als kind van 9 of 10 zat ik op dinsdag- en woensdagavond voor de buis naar de Champions League te kijken. Die hymne door de luidsprekers horen schallen op tv of in het stadion gaf me kippenvel. Het was een fantastische bekroning en een unieke ervaring. We namen het op tegen grootmachten en topspelers en sprokkelden toch zes punten in de groepsfase. Heel mooi voor een kleinschalige club zoals wij. »
Lavalée hoopt die iconische Champions League-hymne ooit ook op Sclessin te horen weerklinken, al beseft hij dat de club daar stapsgewijs naartoe moet werken. « Sclessin verdient het in de eerste plaats om elk jaar Europees voetbal te spelen. Voor je aan de Champions League denkt, zijn er nu andere competities zoals de Conference League of de Europa League. Europees voetbal terug naar Luik brengen zou al een geweldige mijlpaal zijn. Maar het staat buiten kijf dat het magisch zou zijn als de Champions League-hymne hier ooit weerklinkt. »
De afgescheurde kruisbanden
Voor hij kon terugkeren naar zijn opleidingsclub om die Europese droom na te jagen, kreeg Lavalée bij Sturm Graz echter nog een zware opdoffer te verwerken: hij scheurde de kruisbanden van zijn knie af. De blessure viel uitgerekt samen met de geboorte van zijn dochtertje. « Het was een loodzware en emotionele week », herinnert hij zich. « Mijn dochter werd begin van de week geboren. Op maandag was ik in Luik, maar op woensdag moest ik mijn vriendin en pasgeboren baby al achterlaten in het ziekenhuis om naar Athene te vliegen voor een Europees duel op donderdag. Daarna moesten we meteen doorreizen naar Oostenrijk. Die afstand en het feit dat we niet samen als gezin naar huis konden gaan, was mentaal slopend. »
In die periode van fysieke en mentale uitputting sloeg het noodlot toe op het veld: « Rond de 60ste minuut raakte ik geblesseerd bij een banaal duel. Door de vermoeidheid en de rollercoaster aan emoties van die week begaf mijn knie het. Mijn wereld stortte op dat moment in. Ik had nog nooit zo'n zware blessure gehad. »
Gelukkig kon de verdediger rekenen op een hecht vangnet om deze beproeving te doorstaan: « Ik heb enorm veel steun gehad aan mijn vriendin en mijn dochtertje. Ik kon mijn dochter zien opgroeien en miste niets van haar allereerste levensmaanden, omdat ik mijn operatie en het eerste deel van mijn revalidatie hier in België kon afwerken. Dat gaf me de mentale kracht om nog harder te werken en sterker terug te keren. »
Inmiddels ligt het ergste achter de rug en is hij klaar voor de strijd, al weet hij dat het tijd zal kosten om opnieuw zijn beste niveau te halen: « Honderd procent wedstrijdfit ben ik nog niet. Als ik honderd procent zeg, bedoel ik in staat om negentig minuten voluit te gaan; mijn matchritme heeft uiteraard een tik gekregen. Maar daar dient de voorbereiding voor. Als ik de supporters mag geruststellen: ik heb volste vertrouwen in mijn knie en in mezelf. Ik heb dubbel zo hard gezweet om zo snel mogelijk terug te keren. Fysiek lig ik zelfs voor op schema. De voorbereiding verloopt vlekkeloos, al hebben we de eerste weken uiteraard wat gedoseerd. »
De emotie van de terugkeer naar Standard
Lavalée neemt zijn comeback bij de Rouches uiterst serieus. Hij onthult bovendien dat een terugkeer bijna een jaar eerder een feit was geweest : « Vorige zomer heeft Marc Wilmots me al eens opgebeld. We hebben toen gesproken over het project. Helaas kende iedereen de financiële situatie van de club en ik lag nog onder contract, waardoor een transfersom betalen moeilijk lag. Het is toen niet doorgegaan, maar het zaadje was geplant. »
Standard bleef echter in zijn achterhoofd rondspoken. « Ik ben nadien nog een paar keer naar het stadion gekomen, onder meer voor Standard-Anderlecht. Daar kwam ik Marten tegen, de zoon van Marc, met wie ik destijds bij de beloften speelde. Hij zei me dat we snel weer contact moesten opnemen. »
Tegen het einde van het seizoen werd het contact vernieuwd en de plooien waren snel gladgestreken. « Op het einde van de competitie belden ze me opnieuw. We hebben afgesproken toen ik terug in Luik was en vanaf dat moment ging het snel. Ik was meteen mee met het verhaal. Marc bleef me ook tijdens mijn vakantie bellen om me op de hoogte te houden. Ik voelde een enorme waardering. Na zo’n zware blessure weet je dat clubs soms terughoudend zijn, wat begrijpelijk is. Maar Standard gaf me voluit hun vertrouwen, en dat deed deugd. Ik kies ook altijd met mijn hart. Standard is altijd mijn club gebleven ; zelfs in het buitenland volgde ik elke wedstrijd. Als je ergens zo gewenst bent, weegt dat zwaar door in je keuze. Ik hoefde dan ook niet lang te twijfelen. »
Het besluit om naar huis terug te keren bracht heel wat emoties teweeg bij de Luikenaar. « Toen de kogel door de kerk was en ik Marc opbelde om te zeggen dat ik kwam, schoot ik vol. Maar vooral het moment van de ondertekening, waarbij mijn vriendin en dochtertje aan mijn zijde stonden op Sclessin, was magisch. Het was de kers op de taart. »
Nu wil Lavalée niet alleen sportief belangrijk zijn, maar ook een persoonlijke primeur behalen : « Ik hoop eindelijk eens te scoren. Ik heb nog nooit gescoord voor het eerste elftal van Standard, dus mijn allereerste goal op Sclessin zou heel bijzonder zijn. »
En de vogel voor de viering is al gekozen : « Het bekende hartje met de handen zal er sowieso bij zijn. Dat symbool zegt op dit moment alles. »
