Lapage en Anderlecht zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hij kwam al op zevenjarige leeftijd aan in Neerpede en is bovendien de kleinzoon van clubicoon Paul Van Himst.
Toen hij in februari 2025 de club verliet, na dertien jaar in het paars-wit, deed dat dan ook pijn : « De dag dat ik mijn kastje leegmaakte bij Sporting was niet gemakkelijk. Het was heel emotioneel… Je hebt het gevoel dat je een plek waar je gelukkig was voorgoed achterlaat, dat je je hele jeugd achter je laat. Dat je nooit meer terugkomt. Maar het was voor het goed van mijn carrière en tot op vandaag heb ik geen spijt van mijn keuze ».
Hij speelde uiteindelijk slechts vier wedstrijden voor de eerste ploeg van Anderlecht, al vertrok hij enkele weken na een basisplaats tegen Club Brugge. Bij Westerlo stond hij dit seizoen negen keer op rij in de basis, al verloor hij zijn plaats na de zware 0-4 nederlaag tegen Sint-Truiden.
Geen duidelijk perspectief
Lapage legt uit waarom hij uiteindelijk voor een vertrek koos : « De club bood me een contractverlenging van vijf jaar aan, maar ik had het gevoel dat er geen duidelijk sportief plan voor mij was. Ik vond dat ik een degelijke match tegen Brugge had gespeeld, maar niemand bij Sporting – noch Brian Riemer, noch Olivier Renard – gaf me feedback. In feite stelde men voor dat ik nog zes maanden in tweede klasse zou spelen en daarna zouden we wel zien ».
De aanbieding van Westerlo gaf hem meer perspectief : « Ook al heb ik hier in een jaar maar een vijftiental wedstrijden gespeeld, ik denk dat ik beter ben geworden. Ik ben gegroeid als speler en als volwassene. Ik heb mijn Anderlecht-cocon verlaten, waar ik iedereen kende van de U10 tot de eerste ploeg, om zelf mijn verantwoordelijkheid te nemen en hier mijn eigen weg te gaan ».
« Ik heb paars bloed »
Ondanks zijn vertrek koestert Lapage geen wrok tegenover Anderlecht. Integendeel, hij blijft supporter in hart en nieren : « Anderlecht blijft de ploeg van mijn hart. Ik kijk naar al hun wedstrijden en hoop altijd dat ze winnen. Ik heb paars bloed en in mijn hoofd blijft de droom bestaan om ooit terug te keren en titularis te worden bij Sporting ».
Hij verwijst ook naar het voorbeeld van Marco Kana, die zich opnieuw in de ploeg knokte : « Niemand kan de geschiedenis herschrijven, maar als je ziet wat er met Marco Kana is gebeurd – iemand die niet meer speelde en dankzij zijn werk terugkwam – wie weet wat er gebeurd zou zijn als ik was gebleven? Maar op die vraag zal nooit iemand een antwoord hebben ».
