Meteen vanaf het begin houden de Caroloregelings-ultras de eer aan zichzelf en erkennen ze de ernst van wat zich in de Luikse tribunes heeft afgespeeld : « De gebeurtenissen van zaterdagavond zijn betreurenswaardig. Bepaalde excessen kunnen noch geminimaliseerd, noch gerechtvaardigd worden. Er zijn regels, verantwoordelijkheden en oplossingen die op alle betrokken niveaus moeten worden toegepast : supporters, spelers, veiligheidsdiensten, directies… en zelfs de media. »
De sfeergroep weigert echter om als enige zondebok te fungeren. De Storm Ultras halen frontaal uit naar het mediaoptreden van Lorin Parys, de topman van de Pro League : « Maar wat er gebeurd is herleiden tot een simplistische lezing, zou eveneens een fout zijn. Het standpunt van de heer Lorin Parys, CEO van de Pro League, is daar een triest en reductionistisch voorbeeld van. Daarentegen zou de analyse van Michaël Dantinne, criminoloog aan de Universiteit van Luik, net zoveel weerklank verdienen. Iedereen mag daar zelf over oordelen. Het professionele voetbal is een omgeving van permanente spanningen geworden. Enorme financiële druk, emotionele communicatie, rivaliteiten die continu worden aangewakkerd, soms onverantwoorde verklaringen, mediahype rond sportieve krakers : dit alles draagt bij tot een klimaat waarin excessen waarschijnlijker worden. »
Het communiqué stelt vervolgens vragen bij het totale gebrek aan zelfreflectie bij de andere actoren in het milieu. De ultras wijzen op de hypocrisie rond de enscenering van derby’s door de media, het gebrek aan gehoor bij de instanties en het feit dat andere wantoestanden in het profvoetbal onder het tapijt worden geveegd. Hoewel ze zeggen « akte te nemen » van het aanstaande uitreisverbod en dit ook te « begrijpen », weigeren ze dat de denkoefening daar stopt.
De groep verklaart zich bereid om aan de onderhandelingstafel plaats te nemen, op voorwaarde dat ze als een geloofwaardige gesprekspartner worden behandeld : « De bal ligt in het midden, we schuiven met plezier aan als we worden uitgenodigd. Niet alleen lokaal — waar de samenwerking al sterk aanwezig is — maar op nationaal niveau. Buiten crisistijden worden de supporters die de passie versterken (waar media, instituten en clubs zo graag mee pronken) immers in een klein hoekje weggestopt en geminacht als ze niet in het consumentistische en onderdanige plaatje passen. Het gaat er niet om de feiten te minimaliseren, maar om goed te begrijpen dat het onderwerp veel complexer is en dat de verantwoordelijkheid niet bij één enkele partij ligt. Men kan van de supporter niet verwachten dat hij zowel de oorzaak als de oplossing is van dergelijke feiten, zonder een bewustwording van alle betrokken partijen over de excessen die net zozeer bijdragen aan de escalatie die iedereen tenminste zou willen afzwakken. »
