« Legendarisch », titelt Le Parisien deze zondag op haar voorpagina. Een kwalificatie die strookt met de unieke prestatie van de hoofdstedelijke club, die na Real Madrid pas de tweede vereniging is die haar titel prolongeert sinds de invoering van de moderne Champions League-formule in 1992. « De mythe volgt op de triomf ; de Rouge et Bleu treden hand in hand het voetbalparadijs binnen en eisen hun deel van de eeuwigheid op », jubelt de Franse krant na de historische apotheose tegen Arsenal. Ook de sportkrant L’Équipe viert « De Onoverwinnelijken » op de cover, met een iconische foto van de Parijse spelers die de cup met de grote oren de hemel in deugen na de beslissende strafschoppenreeks.
Terwijl Parijs feestviert, zoomt de internationale pers in op een ander, intiemer en hartverscheurend beeld. The Sunday Telegraph plaatst de imposante Arsenal-verdediger Gabriel in de schijnwerpers. Volledig in shock nadat hij zijn penalty huizenhoog over had gejaagd — de misser die PSG de ultieme bevrijding schonk — krijgt hij een troostende omhelzing van zijn Braziliaanse landgenoot Marquinhos, gehuld in het Parijse blauw, terwijl de rest van de PSG-bank al in extase om hen heen stormt. « Onrechtvaardig. Simpelweg onrechtvaardig. Het is ronduit wrang dat de man die herinnerd zal worden als de zondebok van deze finale, de allerbeste speler in het rood-wit was. »
Kritischer toonde The Telegraph zich voor de « catastrofale misser van Gabriel », waar de Italiaanse La Gazzetta dello Sport het liever hield op een « wrede sportieve fout ». Veel tijd om dit drama te verwerken hebben de twee Brazilianen overigens niet : over krap twee weken kruisen hun wegen elkaar alweer onder dezelfde nationale vlag voor het WK 2026.
Voor talloze analisten markeert deze overwinning het definitieve tijdperk van volwassenheid voor de Parijse grootmacht, zo analyseert ook ESPN : « PSG oogde simpelweg zelfverzekerder, volwassener en gehaaider. »
Luis Enrique op het dak van de wereld
Met deze nieuwe triomf nestelt trainer Luis Enrique zich nog wat dieper in de galerij der groten. Hij voegt zich bij het uiterst exclusieve kransje van trainers dat drie Champions League-titels achter zijn naam heeft staan (na zijn eerdere succes in 2015 met FC Barcelone). Een huzarenstukje dat op luid applaus wordt onthaald door La Gazzetta dello Sport : « De volksfeesten van de Parijse fans zijn de ultieme erkenning voor het werk van Luis Enrique en het team dat hij naar zijn evenbeeld heeft gekneed : zij zijn momenteel de beste ploeg van Europa. »
Voor de Spaanse en Britse media poetst deze ‘back-to-back’ bovendien definitief alle twijfels weg die ontstonden na het veelbesproken vertrek van Kylian Mbappé in 2024. Het maakt definitief een einde aan de chronische pechperiode van de club in het miljoenenbal, zo stipt Marca aan : « Waar het vertrek van Mbappé de glans van de club leek te doven, is het project van Luis Enrique juist feller gaan schitteren dan ooit. Dit team staat klaar om een ware dynastie te vestigen. »
Een mening die gedeeld wordt door The Guardian, dat van mening is dat PSG op briljante wijze haar status als « dynastieke formatie » heeft bewezen. Door erin te slagen om in de afgelopen twee jaar het beste team ter wereld te smeden met een collectief dat op papier aanvankelijk niet eens bol stond van de absolute supervedetten, tekent Luis Enrique voor een gigantische sportieve prestatie.
