In de voetbalwereld vroeg iedereen zich af hoe het conflict tussen Jorge Jesus en Cristiano zou aflopen, nadat de aanvoerder van de Seleção tijdens de vorige interlandperiode vervroegd was vertrokken bij de Portugese nationale ploeg. Hoe zou de 41-jarige sterspeler opnieuw in de groep worden opgenomen ?
Cristiano Ronaldo gaf donderdag zelf het antwoord. Er komt geen terugkeer. Hier eindigt het verhaal. Zonder omwegen. De topschutter aller tijden van de Portugese nationale ploeg kondigde in een video aan dat hij zijn interlandcarrière beëindigt.
In de video, die vijf minuten duurt, leest Cristiano Ronaldo een dankbrief voor, terwijl beelden uit zijn interlandcarrière worden getoond.
Zo komt zijn verhaal bij Portugal ten einde na 234 wedstrijden en 146 doelpunten. Hij neemt afscheid zonder nog één laatste keer op het veld te staan. Na het afscheid van Lionel Messi van de nationale ploeg eerder dit jaar, zal 2026 dus de geschiedenis ingaan als het jaar waarin de twee spelers die het wereldvoetbal in de 21e eeuw domineerden, afscheid namen van hun nationale ploeg.
De lange afscheidsbrief van Cristiano Ronaldo aan Portugal
“Aan alle Portugezen : de dag is aangebroken waarop ik het rugnummer 7 teruggeef aan de nationale ploeg. Ik heb nooit het gevoel gehad dat het alleen mij toebehoorde. Maar 23 jaar lang had ik het voorrecht en de verantwoordelijkheid om het te dragen, het te verdedigen en ermee op de velden van stadions over de hele wereld te staan. Vandaag is het tijd om het door te geven aan de volgende generatie.
Het was geen gemakkelijke beslissing. Want sommige beslissingen neem je niet alleen met je hoofd. Ze komen ook uit het hart. Een reis die in augustus 2003 begon en mijn leven voorgoed heeft veranderd, komt nu ten einde.
Als ik terugkijk op alles wat ik met de Seleção heb beleefd, zie ik niet alleen wedstrijden, doelpunten, records en trofeeën. Ik zie mensen. Ik zie de Portugezen die overal ter wereld wonen en zich tijdens die 90 minuten net iets dichter bij thuis voelen. Ik zie miljoenen Portugezen die ik nooit heb ontmoet, maar die toch een deel van mijn leven zijn geworden. Want uiteindelijk is voetbal veel meer dan zomaar een spel. Voetbal draait om mensen.
Tijdens mijn carrière bij de nationale ploeg heb ik mezelf altijd tot het uiterste gedreven. Ik wilde winnen. Ik wilde sterker worden. Ik wilde geschiedenis schrijven. Ik heb altijd het beste van mezelf geëist. Ik wilde altijd meer. Ik heb er altijd in geloofd dat we nog verder konden gaan. En ik heb altijd alles gegeven voor dit shirt.
Er waren perfecte avonden, overwinningen die ik nooit zal vergeten. Er zijn nederlagen die nog altijd pijn doen. Ik heb fouten gemaakt. Ik heb geleden. Er waren momenten waarop ik het Portugese volk niet kon geven waar het zo vurig naar verlangde. Maar ik heb nooit opgegeven. En bovenal ben ik er nooit mee opgehouden trots te zijn om Portugal te vertegenwoordigen.
In al die jaren heb ik enkele eenvoudige dingen geleerd : doelpunten vervagen, trofeeën belanden uiteindelijk in musea en records kunnen worden gebroken. Maar er is iets wat de tijd nooit kan uitwissen : de plaats die je inneemt in de harten van mensen.
Als ik jullie ooit gelukkig heb gemaakt, als een van mijn doelpunten ervoor heeft gezorgd dat jullie iemand omhelsden, even jullie zorgen vergaten of trots waren op ons land, dan was het allemaal de moeite waard. Want Portugees zijn, dat betekent precies dat. We lijden samen en krabbelen samen weer overeind. Samen vinden we opnieuw de moed om te geloven.
Portugal zal altijd jonge mensen nodig hebben die hun dromen durven na te jagen, spelers die nooit opgeven. Nieuwe generaties die geloven dat het mogelijk is om te bereiken wat niemand ooit eerder heeft bereikt. Want een land dat nieuwe helden blijft voortbrengen, is een land dat nooit ophoudt in zichzelf te geloven.
Aan mijn ploegmaats wil ik iets bijzonders zeggen. Bedankt voor elke loopactie, elke omhelzing, elk meningsverschil en elke stilte vlak voordat we het veld opgingen. Voor elke overwinning die we samen hebben gevierd en elke nederlaag die ons sterker heeft gemaakt. Ik had het voorrecht jullie kapitein te zijn, maar geen enkele kapitein gaat alleen op pad. Jullie zullen altijd deel uitmaken van mijn verhaal.
Aan alle coaches, directeurs, artsen, kinesisten, materiaalverantwoordelijken, stafleden en alle anderen met wie ik al die jaren heb samengewerkt : bedankt. Velen van jullie zijn nooit op de foto’s verschenen, maar zonder jullie zouden die foto’s nooit hebben bestaan.
Aan mijn familie : bedankt dat jullie deze droom met mij hebben gedeeld. Bedankt dat jullie mijn afwezigheid, de opofferingen en de momenten waarop de nationale ploeg een plaats in mijn leven innam die ook aan jullie toebehoorde, hebben begrepen. Als ik zo ver ben geraakt, komt dat doordat we altijd hand in hand vooruit zijn gegaan.
En aan alle Portugezen, waar ter wereld jullie ook zijn, wil ik nog één ding zeggen. Er is één beeld dat ik altijd met me mee zal dragen : het moment waarop het volkslied begint. Ik kijk om me heen, zie mijn ploegmaats, de tribunes en kinderen, moeders, vaders en grootouders. Ik zie Portugezen die van heel ver zijn gereisd, alleen maar om erbij te kunnen zijn.
En gedurende die paar minuten verdwijnen al onze verschillen. Er zijn geen clubs meer, geen kleuren, geen sociale klassen, geen beroepen en geen meningen. Er is nog maar één passie : Portugal. Dat is het gevoel dat ik de rest van mijn leven met me zal meedragen.
Vandaag eindigt mijn reis op het veld met de nationale ploeg. Ik vertrek met opgeheven hoofd, trots op wat ik heb bereikt en in het besef dat ik alles heb gegeven wat ik in me had voor Portugal. Maar ik zal nooit ophouden een van jullie te zijn. Ik zal blijven meeleven, juichen en elke Portugese overwinning vieren met een ‘Siuuuuu’.
Ik heb mijn hele leven gewerkt om de beste speler ter wereld te worden. Vandaag besef ik dat mijn grootste overwinning erin bestaat dat ik de eer heb gekregen om het beste land ter wereld te vertegenwoordigen.
Bedankt voor deze 23 jaar. Bedankt dat jullie in mij hebben geloofd. Bedankt dat jullie me de kans hebben gegeven een droom te beleven die begon toen ik als kleine jongen op Madeira achter een bal aan rende.
Het rugnummer 7 blijft bestaan. De trots dat ik het heb mogen dragen, zal voor altijd bij mij blijven. Portugal zal altijd in mij voortleven.
Vaarwel, en tot binnenkort.
Cristiano Ronaldo”
