Hoewel er in België ondanks een wereldtitel in het tijdrijden en een Europese titel op de weg voor Remco Evenepoel nog heel wat geknor te horen was, is de situatie in Frankrijk pas écht gespannen. De Fransen moesten zich immers tevredenstellen met de derde plaats van Paul Seixas in de WK-tijdrit als enige lichtpuntje.
In een interview met L'Équipe stak Thomas Voeckler, de bondscoach van Les Bleus, niet onder stoelen of banken dat de ontgoocheling bij de Franse ploeg diep zit. « Als we kijken naar het puur cijfermatige rapport, laten we de dingen bij de naam noemen: het is negatief, en dan heb ik het wel degelijk over de wegritten. De jongens die medailles pakken in de gemengde aflossing en de individuele tijdrit, die komen niet zomaar uit de lucht gevallen — dat danken we aan de staf en de renner zelf. Maar voor de wegritten staat de ontgoocheling rechtstreeks in verhouding tot de verwachtingen en de torenhoge ambitie. Dan denk ik vooral aan het WK. De balans op lange termijn is verre van negatief, maar die is vandaag simpelweg niet tastbaar », bekent de voormalige renner.
En zeggen dat de Fransen op het WK de koers nochtans stevig in handen namen, onder meer na beulswerk van Bruno Armirail. In de finale werd Paul Seixas echter geveld door krampen, waardoor hij niet kon meestrijden voor de overwinning. spijt heeft Voeckler evenwel niet: « Ik mik altijd op de overwinning. Als je ziet wat er vóór de wereldkampioenschappen gebeurde, zou men het ons kwalijk genomen hebben mochten we niet ambitieus geweest zijn. Maar dit hoort bij het leerproces en ik denk dat we het in alle rust ook kunnen analyseren als de allereerste nederlaag in de carrière van Paul Seixas, zo simpel is het. »
Toch twijfelt de 47-jarige bondscoach er niet aan: deze opdoffer van Seixas zal nuttig zijn voor het verdere verloop van zijn carrière. « We weten dat nederlagen leerrijker zijn dan wanneer alles van een leien dakje loopt. Vertrouw er dus maar op dat die jongen sterker terugkomt. »
Ondanks de teleurstellende resultaten wil Voeckler toch zijn rennersgroep prijzen, zowel op het WK als op het EK. « Het positieve is dat de renners wisselen en elkaar opvolgen, maar de groepsgeest overeind blijft », klinkt het tevreden bij de ex-renner. « Dat is misschien het enige waarvoor ik mijn hand in het vuur kan steken, en dat is al heel wat. Het enige minpuntje is dat we ons — en ik reken mezelf daarin mee — een beetje hebben laten verblinden door de voorafgaande wedstrijden. »
« Misschien hebben we ons iets te sterk gewaand in vergelijking met hoe sterk we echt waren », geeft hij toe. « De jongens gaven zelf toe dat ze zich op het WK minder goed voelden dan ze dachten, behalve Paul. Op het EK was het qua tactiek perfect, maar het ging simpelweg te snel. En toen we wilden aanvallen, hadden we de benen niet omdat mijn renners niet sterk genoeg waren om te reageren op de offensieven, op de stoomwals van de Europese kampioen. Als je het samenvat, was er een klein gebrek aan waakzaamheid en een teveel aan — geen pedanterie, maar wel zelfvertrouwen, misschien gevoed door de oppermachtigheid van Paul. »
