De uitschakeling van Jannik Sinner is meer dan een enorme surprise. Hij was niet alleen de absolute topfavoriet voor dit toernooi, maar had bovendien een zeer gunstige loting geloot, aangezien alle andere kleppers in de onderste tabelhelft zijn ondergebracht. Wie stoot er nu door naar de finale vanuit het bovenste deel ? Hier zijn enkele namen om in de gaten te houden.
Forza Italia : Flavio Cobolli en Luciano Darderi
Als nummer tien van de plaatsingslijst kende Flavio Cobolli een seizoen op gravel met hoogtes en laagtes. Hij ging er snel uit in Monte Carlo, Rome en Hamburg, maar speelde wel de finale in München en bereikte een mooie kwartfinale in Madrid. Cobolli voelt zich in zijn sas op gravel — hij klopte er in het verleden al Holger Rune en Alexander Zverev — en heeft dus overduidelijk een troefkaart in handen.
Hetzelfde geldt voor Luciano Darderi, die al wekenlang uitstekend tennis op de mat legt. In Rome kegelde hij achtereenvolgens Tommy Paul, Alexander Zverev en Rafael Jódar uit het toernooi, alvorens in de halve finale te buigen voor Casper Ruud. Darderi is uit hetzelfde hout gesneden als Cobolli : een taaie klant in de rally, zonder echt een extreem wapen, maar wel zeer compleet.
Groot voordeel voor Darderi : zijn deel van de tabel oogt het meest haalbaar. Met Comesaña, Rinderknech, Berrettini, Juan Manuel Cerúndolo, Landaluce of Kopřiva is er niets angstaanjagends te bespeuren in de komende rondes. De weg naar de kwartfinale ligt zo goed als open.
De twee favorieten… als we de ranglijst volgen
Op papier zouden Félix Auger-Aliassime en Ben Shelton de natuurlijke favorieten moeten zijn in de bovenste helft nu Sinner wegvalt. Als de nummers 4 en 5 van de plaatsingslijst in Parijs zijn ze stevig verankerd in de mondiale top 10. Maar — want er is onvermijdelijk een ‘maar’ — hun niveau durft nogal te schommelen, vooral op gravel.
Félix overleefde dit jaar nog in geen enkel graveltoernooi meer dan twee rondes en moest in zijn openingsronde al vijf sets zwoegen tegen Daniel Altmaier, om er pas in de supertiebreak levend uit te komen. Hoewel we ons allemaal zijn ongelooflijke ‘net-niet-stunt’ tegen Rafael Nadal in 2022 herinneren, valt er sindsdien weinig memorabels te melden : twee vroege uitschakelingen in de eerste ronde tegen Fognini (2023) en Arnaldi (2025), met tussendoor een afstraffing tegen Alcaraz in de achtste finales van 2024.
Het verdict is gelijkaardig voor Shelton. Hij pakte weliswaar een ietwat vertekende overwinning op het ATP 500-toernooi van München (op een vrij specifiek type gravel), maar ging er in Madrid en Rome telkens in de eerste ronde uit. Ben Shelton was het afgelopen jaar ongetwijfeld regelmatiger dan zijn Canadese collega en kan het in theorie waarmaken… maar het wordt een aartsmoeilijke opdracht.
De broers Cerúndolo
Het is onmogelijk om over de favorieten te spreken zonder Francisco Cerúndolo te noemen. Intrinsiek is hij misschien wel de meest getalenteerde speler in dit deel van het schema. Hij beschikt over een van de beste forehands van het circuit, die moeiteloos kan wedijveren met die van Alcaraz en Sinner (jawel). Helaas is de rest van zijn spel niet van hetzelfde niveau. Het grootste probleem zit echter tussen de oren. Ondanks al zijn kwaliteiten bezit Cerúndolo het type karakter dat de stempel van favoriet of de druk van de verwachtingen niet kan dragen ; hij excelleert net wanneer niemand hem verwacht. Dat reflecteert zich in zijn statistieken : hoewel hij in zijn carrière al 16 top 10-spelers aan zijn degen reeg, overleefde hij nog nooit de achtste finales op een Grand Slam. Vorig jaar werd hij in de eerste ronde nog verrast door Gabriel Diallo, dus Francisco zal het meest secure tennis uit zijn carrière moeten spelen als hij de finale ambieert. Daarnaast kunnen we uiteraard niet om de jongere broer Juan Manuel Cerúndolo heen, die net de scalp van een weliswaar fysiek aangeslagen Jannik Sinner pakte. We mogen die prestatie echter niet minimaliseren : de tennisgeschiedenis zit vol wedstrijden waarin een speler volledig blokkeert zodra de tegenstander geblesseerd raakt. Cerúndolo bleef ijzingwekkend gefocust en speelde de partij met een bewonderenswaardige ernst uit tot het allerlaatste punt. Zijn tennis is niet het meest flitsende ; hij is vooral een defensieve speler die hoge ballen met veel topspin produceert om de tegenstander tot de fout te dwingen. Wellicht is hij kwalitatief iets te beperkt om helemaal tot de finale door te stoten, maar in de sport weet je maar nooit.
Andere outsiders ?
We gaan niet de volledige spelerslijst overlopen, maar sommige namen kunnen dit jaar voor de verrassing zorgen. Stefanos Tsitsipas, die al vele maanden zoekende is naar zijn beste vorm, sloeg in 2026 op gravel zeker geen modderfiguur, maar had vaak pech met de loting. Frances Tiafoe en Hubert Hurkacz hebben dan weer de nodige Grand Slam-ervaring ; hoewel gravel hen historisch gezien minder ligt, weten zij tenminste hoe ze met de druk van een kwartfinale op een Major moeten omgaan. De Chileen Alejandro Tabilo voelt zich traditioneel thuis op deze ondergrond, net als Matteo Arnaldi.
En waarom zou onze landgenoot Raphaël Collignon er na alle gekte eigenlijk niet in kunnen geloven ? Hoe dan ook ligt de tabel er extreem open bij, en wie de uiteindelijke finalist van deze editie van Roland Garros 2026 durft te voorspellen, moet van goeden huize komen.
