David Bates had niet meer met het eerste elftal van Standard gespeeld (buiten een oefenduel tegen de U19 deze zomer) sinds 455 dagen. Een zeer lange periode waarin hij twee operaties onderging aan een koppige knie. «Terugkeren als aanvoerder, dat is een mooie manier om mijn comeback te maken.»
Terug op het veld tijdens de oefenwedstrijd van vrijdag tussen De Rouches en Hertha Berlin, blikte Bates na de wedstrijd terug op deze lange en moeilijke periode: «Eerlijk gezegd was het soms moeilijk. Er waren ups en downs, twee operaties en natuurlijk een grote knieproblematiek. Het was veel pijn, veel operaties, veel revalidatie. Het feit dat ik nu weer op het veld sta, betekent ontzettend veel.» Naast de persoonlijke voldoening van zijn terugkeer op het hoogste niveau, merkte Bates ook hoe blij zijn ploeggenoten voor hem waren: «De ontvangst die ik kreeg tijdens de trainingsstage en toen ik terugkeerde bij de training was heel positief. We hebben een heel goede groep, dus het was echt fijn.»
Na zijn eerste operatie in januari was hij in juli terug en speelde hij kort mee in een oefenwedstrijd tegen de U19 van Standard. Een comeback van korte duur: «Daarna voelde ik opnieuw pijn ergens. Het waren mijn eerste minuten na lange tijd, dus ik wil gewoon verder bouwen.»
Vol vertrouwen voor de rest van het seizoen
Blij om weer op het veld te staan, is de 29-jarige Schot vol vertrouwen voor de toekomst: «Ik train nu ongeveer tien weken. Ik ben klaar om wedstrijden te spelen. Wat ik nu nodig heb, is speelminuten opdoen. Ik voel me echt klaar, ik voel me goed.» Toch wil hij de zaken niet overhaasten en begrijpt hij dat zijn terugkeer geleidelijk moet verlopen: «Ik wil gewoon weer deel uitmaken van het team en geleidelijk aan speeltijd opbouwen. Iedereen weet hoe vastberaden ik ben. Het is al lang geleden.»
De verdediger kende een periode van twijfel, met name toen de staf niet helemaal naar hem leek te luisteren over zijn eerste pijnklachten: «Sommige mensen luisterden niet naar me toen ik zei dat ik pijn had. Begin dit jaar speelde ik soms door ondanks de pijn.» Maar Bates laat deze tegenslag achter zich en wil vooral vooruitkijken: «Ik kijk naar de toekomst, niet naar het verleden.»
